Constantine Cavafy

!cid_73928743-773D-47E5-B066-8F82C0F99FC6@local

Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ

 

Τί συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ επιτυχία να σε αρνείται

να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τί φρικτή η μέρα που ενδίδεις

(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πιαίνεις στον μονάρχη Αρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών

τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε

την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Αυτά που θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,

αυτά που θα τα βρεις στη σατραπεία

και τί ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

 

 

SATRAPY

 

How unfortunate though you are made

for great and beautiful deeds

your unjust fate always denies you

encouragement and success;

worthless habits, pettiness

and indifference distract you.

And what a horrible day when you give in

(the day you let yourself give in)

and you set out on the road to Susa

and you approach the monarch Artaxerxes

who favors you with a place at his court

and offers you satrapies and such.

And you accept them in despair

these things that you don’t want.

Your soul craves other things, yearns for other things:

the praise of the people and the sophists,

that difficult and priceless “Well Done”;

the Agora, the Theater, and the Laurels.

Will Artaxerxes give you these things?

Can your Satrapy provide them?

And what sort of life will you live without them?

 

~Κωνσταντίνου Καβάφη-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~C. P. Cavafy-Poems/translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2014

 

 

 

HELEN (excerpt) by YANNIS RITSOS, translated by Manolis Aligizakis

Ritsos

ΕΛΕΝΗ του ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ σε μετάφραση μου//HELEN by YANNIS RITSOS in my translation

Ναι, ναι, — εγώ είμαι. Κάτσε λίγο. Κανένας πια δεν έρχεται. Κοντεύω
να ξεχάσω τα λόγια. Κι ούτε χρειάζονται. Πλησιάζει θαρρώ το καλοκαίρι·
σαλεύουν αλλιώς οι κουρτίνες —κάτι θέλουν να πουν,— ανοησίες. Η μια τους
έχει βγει κιόλας έξω απ’ το παράθυρο, τραβιέται, να σπάσει τους κρίκους,
να φύγει πάνω απ’ τα δέντρα, —ίσως κιόλας να ζητάει να τραβήξει
ολόκληρο το σπίτι κάπου αλλού— μα το σπίτι αντιστέκεται μ’ όλες τις γωνιές του
και μαζί του κι εγώ, παρότι νιώθω, εδώ και μήνες, ελευθερωμένη
απ’ τους νεκρούς μου κι απ’ τον ίδιο τον εαυτό μου· κι αυτή μου η αντίσταση,
ακατανόητη, αθέλητη, ξένη, είναι το μόνο δικό μου — ο δεσμός μου
με τούτο το κρεβάτι, με τούτη την κουρτίνα· — είναι κι ο φόβος μου, σα να κρατιέμαι
ολόσωμη απ’ αυτό το δαχτυλίδι με τη μαύρη πέτρα πού φοράω στο δείχτη.

 

Yes, yes, it’s me. Come sit for a while. No one comes anymore

I have almost forgotten

the words. Not that they are necessary. Summer must be

very close

the curtains stir — they wish to say something — nonsense.

One of them

pulls out of the window as if to break away from its hook

to fly

over the trees — perhaps it wishes to take the whole

house somewhere else — but the house resists in all

its corners

and I do too, although I feel, for a few months now, freed

from all my dead and from myself; and this resistance

of mine,

incomprehensible, spontaneous, foreign, is my one thing — my attachment

to this bed, to this curtain — and it is also my fear

as if my whole body

is held by this ring with the black stone, the one I have

on my pointer.

 

Katerina Anghelaki Rooke-Selected Poems, translated by Manolis Aligizakis

Katerina Rooks Selected Poems

Επιλεγμένα Ποιήματα Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ σε μετάφραση μου και εισαγωγικό σημείωμα από την κριτικό Χρύσα Νικολάκη μόλις κυκλοφόρησε στη Β. Αμερική///Selected poems by Katerina Anghelaki Rooke, in my translation and Introduction by the book critic Xrisa Nikolaki was just released in N. America.

https://libroslibertad.com/…/katerina-anghelaki-rooke-sele…/

https://www.amazon.com/dp/B07WH7SMZ6

Γιατί ‘Greece’ αντί ‘Hellas’. Γιατί ‘Greeks’ αντί ‘Hellenes’.

alampasis

‘’Σχέση με τους αρχαίους Έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι Γάλλοι, οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε. Για τους Ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Είμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών. Οι Ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάνε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους. Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. ‘’Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος’’. Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης. (…) Οι νεοέλληνες ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα. Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι ούτε όνοι, ούτε όνισσες…

View original post 9,113 more words