Yannis Ritsos Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos_cover4

(Στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού, ένα παλιό μισοερειπωμένο αρχοντικό. Φθινοπωριάτικο βράδυ. Σ’ ένα υπνοδωμάτιο του σπιτιού, η μεγάλη ανύπαντρη κόρη, κάπου 70 χρονώ, μιλάει στην παλιά τροφό της. Η Τροφός θα ’ναι περισσότερο από 100 χρονώ, ίσως και 200. Μοιάζει με μια ταριχευμένη αιωνιότητα, απόλυτα σιωπηλή, υπομονετική, αινιγματική, σαν ζυμωμένη με χώμα που, απ’ τον παλιό καιρό, έχει σκάσει ο πηλός τόπους τόπους. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν η σιωπή της είναι κούραση, σοφία, άγνοια, ανοχή, κατανόηση, γενική καταδίκη, γενική παραδοχή, στοργή, κατάφαση, άρνηση, εχθρότητα, ηλιθιότητα ή ένα δικό της ξεχωριστό όνειρο. Το υπόλοιπο σπίτι φαίνεται ακατοίκητο. Μια νυχτερίδα χτύπησε στο τζάμι. Πότε πότε, η φωνή μιας κουκουβάγιας ακούγεται απ’ το βουνό, ανάμεσα στα λόγια της αιώνιας παρθένου):

Νένα, μη σβήσεις ακόμη το φως. Κάθισε λίγο μαζί μου.
Σαν σβήνει το φως, δεν έχω πια πού να μείνω,
χάνω τον ορισμένο χώρο, τον σχεδόν δικό μου. Νιώθω τότε
την κυριαρχία του πελώριου βουνού πάνω στη μοίρα μας· — αυτό το βουνό

όρθιο μπροστά στο παράθυρο, κλείνοντας το παράθυρο,
κολλημένο στο σπίτι — δεν αφήνει το σπίτι ν’ ανασάνει,
ιδίως απ’ το μέρος του γυναικωνίτη. Μ’ ένα κομμάτι βράχο,
φραγμένο το παράθυρο. Από παιδί το φοβόμουν. Τ’ απογεύματα
έπεφτε ο ίσκιος του νωρίς, βούλιαζε ολόκληρο στο σπίτι·



An old derelict estate house by the feet of a high mountain;

autumnal evening. In one of the bedrooms a single, about

seventy years old woman talks to her maid who is older

than one hundred years, perhaps even two hundred. She

resembles a mummified eternity, totally silent, patient, puzzling

as if kneed by soil that has cracked by the years in some places.

You can’t tell whether her silence is the result of tiredness, wisdom,

ignorance, tolerance, understanding, simple resignation, acceptance,

affection, agreement, denial, enmity, stupidity or her own special

dream. The rest of the house seems to be empty. A bat bounced off

the window. Occasionally the sound of an owl is heard coming from

the mountain amid the words of the eternal virginity.


Don’t turn off the light yet, nanny; sit with me for a while.

When the light is turned off I don’t have anywhere to sit

as if losing my space that almost belongs to me. Then

I feel the authority of the huge mountain over our fate —

this mountain, erect in front of the window, shutting the window,

glued to the house, doesn’t let the house breathe, especially

in the women’s quarters. The window is occluded by

a huge rock. I’ve been afraid of it since childhood. Early

in each afternoon, the shadow of the mountain fell on

the house gulping it deep inside it.



ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ, ΑΡΧΑΙΟΘΕΜΑ, Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Βανκούβερ, 2020

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s