Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II//Translated by Manolis Aligizakis

Yannis Ritsos_cover4

Δεν ξέρω, απόψε νιώθω την ανάγκη να μιλήσω, — τώρα
που τίποτα πια δε σημαίνει να μιλήσω ή όχι. Τούτο το απόγευμα
ήτανε τόσο μακρινό κι αδιάφορο που σου άφηνε κάποια ελευθερία.
Θυμάσαι κείνα τ’ απογεύματα; — είχαν μια γκρίζα εχθρότητα
μες στην ευγενική τάχα χλωμάδα τους· άκουγα τους ίσκιους
να πέφτουν από τις γερμένες στέγες στάλα στάλα,
μια αόρατη, άηχη βροχή — προπάντων τα λούκια
σαν κουρασμένα λαρύγγια μπουκωμένα σιωπή,
κι η σκιά στρογγύλευε μέσα τους και κόβονταν
σε σκοτεινά, ανεξαργύρωτα νομίσματα που πέφταν απ’ το στόμιο
στο χώμα χαμηλά κι αφομοιώνονταν απ’ το χώμα. Τί να μιλήσω
μια κι ο χρόνος έχει περάσει πια για μένα, και σε τίποτα
δε με ωφελεί η εξομολόγηση κι ούτε κανέναν άλλον
κι ούτε έχω διάθεση να σκέφτομαι ωφέλειες και χρέη —

Κάτι τέτοια ποτέ δε μ’ απασχόλησαν —πολύ λιγότερο τώρα—
μα ίσως και να τα σκέφτηκα —δε θυμάμαι, δεν ξέρω—
κι ίσως και τώρα ακόμη κάτι να ζητώ να καρπωθώ
κι ίσως μάλιστα και κάποιον να ωφελήσω —ποιόν;— δε θέλω να ρωτιέμαι,
δε θέλω πια να παρακολουθούμαι. Αρκεί. Μονάχοι μας φθειρόμαστε
πιότερο απ’ όσο μας φθείρουν τα γεγονότα κι ο χρόνος.



I don’t know why, but tonight I feel the need to talk —

now that my talk is meaningless. This afternoon was

so distant and indifferent it let some freedom to you;

you remember those afternoons, with such gray enmity

in their supposedly paleness during which I was listening to

the shadows as they fell on the leaned roofs drop by drop,

an invisible, noiseless rain — especially to the gutters that

sounded like throats chocked by silence, the shadow was

turning circular inside them and was cut into dark, useless

coins that fell off the gutters’ mouths down to the ground

and were absorbed by the soil. What can I say now that

time has passed by me and a confession doesn’t help,

nor is to anyone else, in fact I don’t like to think of

help and usefulness.


I never bothered with things such as these, not even now,

however perhaps I thought of them, I don’t remember,

I don’t know, and perhaps I still seek to gain something

and to help someone — who — I’m not asking,

I don’t want to be followed anymore. It’s enough. We

waste ourselves more than how others and time

makes a waste of us.


ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ, ΑΡΧΑΙΟΘΕΜΑ, Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Βανκούβερ, 2020

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II, Libros Libertad, Vancouver, BC