Yannis Ritsos-Poems, Selected books, Volume II//translated by Manolis Aligizakis

Yannis Ritsos_cover4

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

UNDER THE SHADOW OF THE MOUNTAIN

Ο θάνατος πλέει μέσα μας ή πλέουμε εμείς

απ’ το λίκνο μας κιόλας στα μυστικά νερά του. Ωστόσο
κρατούσα μόνο για λογαριασμό μου αυτή τη σκέψη περήφανα,
τη συγκέντρωνα, την έσφιγγα επάνω μου
για να τους απαλλάξω αυτούς κι ίσως και να τους προστατεύσω
σαν βρέφη που χαμογελούν αθώα μπροστά στη μοίρα
ή σαν αφύσικα, άγρια ζώα τρομαγμένα
μπρος στην αμείλικτη εμπειρία μας.
Αντίθετα η μητέρα
μετά τον τελευταίο της τοκετό είχε ασκημίσει·
το μέτωπό της γεμάτο φακίδες· τα στήθη της
είχαν χάσει το σχήμα τους — το ’ξερε και το ’κρυβε
κι ήταν ενοχλημένη, δύστροπη,
σχεδόν αντιπαθητική· — αυτό που κρύβουμε είναι
αυτό που πιότερο μας φανερώνει, —έτσι δεν είναι, νένα;—
κι ίσως αυτό μας κάνει ενόχους κι άσκημους — μια απόσπαση,
μια μεταποίηση και παραμόρφωση της ζωής
απ’ τη δική μας μάταιη ανυπακοή και σκληρότητα,
απ’ τη δική μας περηφάνια —καλύπτρα της δειλίας μας—
ανάρμοστη στο φως· ενώ τα έπιπλα
γερνούν χωρίς αντίσταση κι έχουν πάντα τη θέση τους μέσα στο σπίτι,
έχουν μιαν έκφραση γλυκιάς ταπεινοσύνης —
και το μπράτσο της πολυθρόνας, όταν τύχει
καμιά φορά να το αγγίξει απ’ τ’ ανατολικά παράθυρα
μια λουρίδα ήλιος, είναι σα χέρι αληθινό, κουρασμένο,
καμπυλωμένο μ’ ευγνωμοσύνη στο γοφό του κόσμου,
κάτι επιδοκιμάζοντας, θαρρώ, κάτι λέγοντας:
«υπήρξα· υπάρχω ακόμη· ευχαριστώ· μου φτάνει».

 

Death flows inside of us or we flow in its secretive

waters since our cradle. Yet, I proudly kept that

thought to myself, I concentrated it, I held it tightly

on me in order to save them and even to protect them

like babies who smile innocently in front of fate

or like unnatural, wild animals frightened before

our merciless experience.

On the contrary, mother got very ugly after

her last childbirth: her forehead was full of freckles,

her breasts lost their shape — she knew it and she

hid it and she was upset, cranky almost unprepossessing.

 

What we hide exposes us the most, don’t you think,

nanny? Perhaps that makes us ugly and we feel guilty —

a detachment, an alteration and distortion of life, due

to our pointless rebellion and roughness, our ego —

that covers our cowardice — unsuitable to the light;

while furniture age without resistance; they always keep

their spot in the house and always have an expression

of sweet humbleness — and the arm of the chair, when

a band of light coming in through the eastern window

touches it, resembles a true, tired arm, leans on the thigh

of the world thankfully, as if approving something, as if

saying, I’ve been, I still exist, thank you; it’s enough.

 

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

Ποιοι ήθελαν τον Καραϊσκάκη νεκρό; Πυροβολήθηκε από ελληνικό χέρι;

ΕΛΛΑΣ

Ένα σκοτεινό γεγονός της Επανάστασης του 1821

Ένα από τα σκοτεινότερα και τραγικότερα γεγονότα της Επανάστασης του 1821 είναι αναμφίβολα ο -τουλάχιστον περίεργος και ανεξήγητος κατά πολλούς – θάνατος του Γεώργιου Καραϊσκάκη, του θρυλικού «γιου της καλόγριας».

View original post 2,973 more words

Η προσωπογραφία του Γεωργίου Καραϊσκάκη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ!

ΕΛΛΑΣ

Ο φιλέλληνας υπολοχαγός Καρλ Κρατσάιζεν (1794 – 1878) φτάνει στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1826 μαγεμένος από την αυτοθυσία των Ελλήνων και κύρια από τις θαυμαστές προσωπικότητες των οπλαρχηγών και των ναυμάχων που ηγούνται της επανάστασης. Αποφασίζει να αποτυπώσει πρόχειρα με μολύβι στο χαρτί όσους ακόμα βρίσκονται εν ζωή. Τον Απρίλιο του 1827 φτάνει στο στρατόπεδο του Πειραιά όπου ξεκινά να αποτυπώνει γρήγορα στο χαρτί τον γιο της Καλογριάς, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ο οποίος την εποχή εκείνη υποφέρει από πυρετό.

View original post 319 more words

An Impressive List of Female Authors from Antiquity

SENTENTIAE ANTIQUAE

I received a link to the following in an email from my undergraduate poetry teacher the amazing poet and translator Olga Broumas. The post is on tumblr on a page by DiasporaChic, bit the original author who has already won my admiration is Terpsikeraunos.

As usual, just when I thought I knew something, someone comes along to disabuse me of my pretensions!

Calliope

Women in ancient Greece and Rome with surviving works or fragments

  • PHILOSOPHY

Aesara of Lucania: “Only a fragment survives of Aesara of Lucania’s Book on Human Nature, but it provides a key to understanding the philosophies of Phintys, Perictione, and Theano II as well. Aesara presents a familiar and intuitive natural law theory. She says that through the activity of introspection into our own nature – specifically the nature of a human soul – we can discover not only the natural philosophic…

View original post 5,531 more words

Helen’s Serving Girl Wrote the First Greek Sex Manual

SENTENTIAE ANTIQUAE

From the Suda

Astuanassa: A handmaid of Helen, Menelaos’ wife. She first discovered positions for intercourse and wrote On Sexual Positions. Philainis and Elephantinê rivaled her in this later—they were women who danced out these sorts of wanton acts.

Ἀστυάνασσα, Ἑλένης τῆς Μενελάου θεράπαινα: ἥτις πρώτη τὰς ἐν τῇ συνουσίᾳ κατακλίσεις εὗρε καὶ ἔγραψε περὶ σχημάτων συνουσιαστικῶν: ἣν ὕστερον παρεζήλωσαν Φιλαινὶς καὶ Ἐλεφαντίνη, αἱ τὰ τοιαῦτα ἐξορχησάμεναι ἀσελγήματα.

Photius Bibl. 190.149a 27-30

We have learned about this embroidered girdle, that Hera took it from Aphrodite and gave it to Helen. Her handmaid Astuanassa stole it but Aphrodite took it back from her again.

Περὶ τοῦ κεστοῦ ἱμάντος ὡς λάβοιμὲν αὐτὸν ῞Ηρα παρὰ ᾿Αφροδίτης, δοίη δ’ ῾Ελένῃ, κλέψοι δ’ αὐτὸν ἡ ῾Ελένης θεράπαινα ᾿Αστυάνασσα, ἀφέλοι δ’ αὐτὸν ἐξ αὐτῆς πάλιν ᾿Αφροδίτη.

Hesychius, sv. Astuanassa

Astuanassa: A handmaiden of Helen and the first to discover Aphrodite and her licentious positions.

View original post 561 more words

Ο εντυπωσιακός βράχος στο Σίπυλο κι ο μύθος της μαρμαρωμένης Νιόβης

ΕΛΛΑΣ

Στο Σίπυλο, ένα βουνό κοντά στη Σμύρνη, υπάρχει ένας βράχος που μοιάζει με τη μορφή μιας γυναίκας που θρηνεί σαν να έχει λαξευτεί από ανθρώπινο χέρι. Είναι γνωστός ως ο βράχος που δακρύζει και σύμφωνα με τη μυθολογία είναι η μαρμαρωμένη Νιόβη η οποία θρηνεί τον θάνατο των παιδιών της.

View original post 383 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos_cover4

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

 

UNDER THE SHADOW OF THE MOUNTAIN

Τότε το μόνο που σου θύμιζε πως είσαι ζωντανός
ήταν ο ιδρώς στο μέτωπό σου που μούσκευε το μαξιλάρι
και προπάντων ο ιδρώς στο λαιμό σου
μ’ αυτήν την ταπεινωτικήν ενόχληση και την επίγνωση
για τη μικρότητα αυτής της ενόχλησης που επεκτεινόταν
σε μιαν απέραντη, διεισδυτική δυσφορία ώς τις ρίζες του κόσμου
που πάνω της επέπλεαν μονάχα οι μύγες,
κάτι μεγάλες, μαύρες μύγες, βουερές κι αναίσχυντες.

Ίσως γι’ αυτό οι δικοί μας ξενιτεύτηκαν,
κατέβηκαν στα παράλια, ετοίμασαν καράβια,
έκαναν εκστρατείες και ναυμαχίες, λέει,
μόχθησαν κι ίδρωσαν αλλιώς, ίσως μονάχα
για να ξεπλύνουν τον ιδρώτα του βουνού μέσα στη θάλασσα,
να ξεπλυθούν, να πνιγούν μες στο νερό, να γλιτώσουν
από τούτον τον κάθετο βράχο· — δεν ξέρω
να ορίσω το τί και το πώς — όλα μπλέκονται:
εκείνες οι ζεστές, στυφές μυρουδιές της φτέρης, του σκίνου,
της πέτρας, της μούχλας, του ασβέστη, στα φλογερά μεσημέρια,
ο ιδρώτας, τα τζιτζίκια, το βουνό, τα καράβια,
οι σκοτωμένοι στη στεριά κι οι πνιγμένοι
όταν τους ξέβραζε η θάλασσα σ’ ένα στρωτό ακρογιάλι
μια νύχτα, μ’ ένα κίτρινο φεγγάρι καρφωμένο σ’ ένα ακόντιο,
κι ούτε είχαν μια λαβωματιά οι πνιγμένοι στο σώμα τους —
πώς πέθαναν λοιπόν; — ποτέ μου δεν είδα πνιγμένους.
και τ’ ασημένιο φάσμα μιας σφαγμένης κόρης
να κυματίζει ανάερο πάνω απ’ τους πνιγμένους
μ’ ένα μακρύ κρίνο στα χέρια, — άχραντη, απείραχτη
απ’ τον ιδρώτα κι απ’ τους άσημους, τους τρωκτικούς δικούς μας πόνους.

UNDER THE SHADOW OF THE MOUNTAIN

The only thing reminding you that you were alive

during those times was the sweat on your brow

that moistened the pillow, especially the sweat

on your neck with that humbling burden and

knowledge of this insignificant burden that changed

into an immense, piercing  uncomfortableness

up to the roots of this world onto which only

the flies floated , some big, black, noisy and

shameless flies.

 

Perhaps our relatives emigrated for this reason;

they went down to the shore, they built ships,

they went to war expeditions and navy battles,

they said, they also struggled in a different way,

perhaps to cleanse the sweat of the mountain

in the sea, to cleanse themselves, to drown in

the water, to save themselves from this vertical

rock — I don’t know how to define what as

they all get mixed up: those hot, acrid smell

of fern, bulrush, stone, mold, whitewash, during

the conflagrated noon hours, the sweat, the cicadas,

the mountain, the ships, the people killed on land,

drowned in the sea  that washed them out on

the smooth shore one night, under the yellow

moon pierced by a spear; and the killed had

no wound on their bodies — how did they die?

I have never seen any drowned people; and

the silver ghost of a slaughtered girl, who flutters

in the air over the drowned, holding a lily

in her hand, immaculate girl, untouched by

the sweat and our insignificant, ratty pains.

 

Translated by Manolis Aligizakis//Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη,

http://www.libroslibertad.com

 

 

 

 

Οι Σπονδές των αρχαίων Ελλήνων

ΕΛΛΑΣ

Οι σπονδές αποτελούν ένα σημαντικό μέρος των θυσιαστικών ιεροτελεστιών. Μπορούν επίσης να εμφανιστούν ως αυθύπαρκτα τελετουργικά.

Οι σπονδές συνοδεύουν τις ιεροτελεστίες της καθημερινής ζωής. Ο Ησίοδος επικαλείται τις σπονδές του πρωινού και του δειλινού. Ο Όμηρος μιλάει για τις σπονδές πριν από την κατάκλιση. Με σπονδές επίσης αρχίζουν τα γεύματα, εξιλαστήρια χειρονομία που έχει την ίδια αξία με την προσφορά στους θεούς των πρώτων καρπών της γης.

View original post 719 more words

The Gardens of Adonis, A Proverb

SENTENTIAE ANTIQUAE

The following passages refer to a part of the Adonia of ancient Athens.

Zenobius, Cent. 1.49

“You are more infertile than the gardens of Adonis”. A proverb which is applied to those who are able to produce nothing true. Plato brings this up in the Phaedrus. The gardens of Adonis are planted in clay pots and grow until they turn green only. Then they are carried out with the dying god and tossed into springs.”

᾿Ακαρπότερος εἶ ᾿Αδώνιδος κήπων: ἐπὶ τῶν μηδὲν γενναῖον τεκεῖν δυναμένων εἴρηται ἡ παροιμία· μέμνηται αὐτῆς Πλάτων ἐν Φαίδρῳ. Γίνονται δὲ οὗτοι οἱ κῆποι τοῦ ᾿Αδώνιδος εἰς ἀγγεῖα κεράμεια σπειρόμενοι ἄχρι χλόης μόνης· ἐκφέρονται δὲ ἅμα τελευτῶντι τῷ θεῷ καὶ ῥιπτοῦνται εἰς κρήνας.

Diogenianus, 1.14

“The gardens of Adonis: a proverb applied to things that are out of season and without roots. As the myth goes, Adonis, Aphrodite’s lover, died before adolescence. The people…

View original post 236 more words

Poetry vs Visual Art in Lessing’s Laocoon

A R T L▼R K

12158On the 22nd of January 1729, Gotthold Ephraim Lessing was born in Kamenz, Saxony, Germany. He was a precocious writer, philosopher, publicist, art critic, the first real playwright in theatre history and one of the most outstanding representatives of the Enlightenment. As a literary theorist, he is well-known for his essay Laocoon: An Essay on the Limits of Painting and Poetry (1766). There is a predominant theme in the culture of  Enlightenment: that semiotics and aesthetics are interrelated disciplines and that the aesthetic of an era is closely linked to the theories about language and signs. Lessing wrote,“I argue thus. If it be true that painting employs wholly different signs or means of imitation from poetry, – the one using forms and colours in space, the other articulate sounds in time, – and if signs must unquestionably stand in convenient relation with the thing signified, then…

View original post 645 more words