Yannis Ritsos//translated by Manolis Aligizakis

Yannis Ritsos_cover4





Νένα, πώς απομείναμε έτσι οι δυο μας; — εσύ η πιο γριούλα
κι εγώ η πιο κουρασμένη, — εσύ μονάχα να θυμάσαι
κι εγώ να σκέφτομαι και να ξεχνάω — οι δυο μας
σ’ ένα σημείο απόλυτο καθένας μιας δικής του ματαιότητας —
εσύ ίσως όχι· βλέπω πάντα τα χέρια σου να τρέμουν
όταν ανάβουν κάθε βράδυ το σπίρτο — μήπως τάχα
απ’ τη συγκίνηση που εργάζονται ακόμη
ή μήπως απ’ το φόβο γι’ αυτά που εξαφανίζονται απ’ το φως
ή για κείνα που δείχνονται στο φως; Πώς έχουμε ζήσει;
Και τούτο το βουνό πώς τ’ αντέξαμε; — μια πέτρινη παλάμη
μαύρη, βαριά, πάνω στο στήθος μας, απ’ το χάραμα κιόλας
όταν ελάχιστα αστέρια μουδιασμένα, σα στάλες
από άσπρο κερί σ’ ένα στιλπνό σανίδι, αυτοδιαλύονταν
σαν αποσιωπήσεις του δικού μας ύπνου, αποφεύγοντας
να πουν για τις τέσσερις λαμπάδες που έλιωσαν
στις τέσσερις γωνιές ενός μεγάλου φερέτρου.


How we ended up being only us two, nanny? You,

the older of us two, more tired than I — you have

to remember and I have to think and forget — we two

and each of us in our own absolute futility — perhaps

not you; I always see your hands that tremble when

you light the matches each evening — is it perhaps

from emotion that they still function or from fear

for all that disappear from the light or for those that

appear in the light? How have we survived? How

have we endured under this mountain? A stony, black,

heavy palm on our chests, from early at dawn when

the few stars still benumbed, like drops of white wax

on a glossy plank self-dissolve like silences of our

sleep, avoiding to mention the four candles

that melted on the four corners of the huge casket.


Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis




Paroimiai: Proverbs from Ancient Greece to Star Trek


Diogenianus, On Proverbs, Introduction 1.1-14

“Some say that the proverb is named from paths [oimai]. This is what roads used to be called. And men, however many things they found to be useful in common, they wrote these things along crowd-bearing roads so that the many people  who pass by might get some profit from them. They also say that [proverbs] this way the sayings of wise men may be known, like the passed-down words of the Pythagoreans. But some say that they are called proverbs from the fact that they illustrate something similar to what they are saying, that they happen to be parallels. There is also then the proverb that it a kind of allegory. Similar to this are the Aesopic fable, the Subaritic story, the Kuprion, the Libyan fable, the Scythian proverb. A fable, then,is that adaptation of advice for human beings through a story-telling remodeling from speechless animals and…

View original post 2,307 more words

Διόνυσος: Ο θεός του κρασιού


Ο Δίας θαμπώθηκε από την ομορφιά της παρθένας κόρης του Κάδμου Σεμέλης κι ενώθηκε μαζί της. Καρπός του έρωτά τους ήταν ο Διόνυσος. Έξαλλη απ’ την ζήλεια της η Ήρα, θέλοντας να τους εκδικηθεί, εμφανίζεται στη Σεμέλη και την πείθει να ζητήσει από τον Δία γι’ απόδειξη της αγάπης του, να εμφανιστεί μπροστά της με την θεϊκή μορφή του. Όταν λοιπόν την επισκέφτηκε ο Δίας στην κάμαρά της, του ζήτησε να πάρει τη θεϊκή μορφή του. Άδικα αυτός προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη! Εμφανίσθηκε λοιπόν μπροστά της μ’ όλο το θεϊκό του μεγαλείο. Ήταν αδύνατο ν’ αντέξει η δύστυχη θνητή τη λάμψη των κεραυνών και των αστραπών που έφευγαν από τα χέρια του! Την τύλιξαν οι φλόγες! Ο Δίας πρόλαβε κι έσωσε το παιδί που είχε στα σπλάχνα της και το έραψε στο μηρό του. Έτσι μετά από εννέα μήνες, ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε από το πόδι του πατέρα του.

View original post 907 more words