Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos_cover4

PHILOCTETES

Κι ίσως να μελετούσες μες στη μόνωσή σου μιαν εκδίκηση,
μιαν αναγνώριση δική σου ή, τουλάχιστον, την αναγνώριση
της σημασίας των όπλων σου. Και, ιδού που δικαιώθηκες· —
δε θέλω να κρυφτώ —γι’ αυτά έχω έλθει, όπως το μάντεψες—
αυτά θα δώσουν επιτέλους τη νίκη στους Έλληνες,
(ρητός ο χρησμός:) αυτά, με το δικό μου χέρι.

Όμως εγώ, ήρθα πρώτα για σένα. Κι ούτε θα τα δεχόμουν τα όπλα σου
σαν αντάλλαγμα της αναγνώρισής μου ή σαν αντάλλαγμα
στη σωτηρία που σου προσφέρω: να σε πάρω μαζί μου στα καράβια μου
μ’ όλες τις αθεράπευτες πληγές σου, μ’ όλη σου τη μοναχικότητα — ποιά σωτηρία;
Πολύ τα συνηθίζουν τώρα κάτι τέτοια λόγια —τα μάθαμε·—
τί να πούμε; — δεν προφταίνει κανένας να δει και να μιλήσει.

Λαμπαδηδρόμοι τρέχουν μες στη νύχτα. Οι πυρσοί χρυσώνουν τους δρόμους.
Για μια στιγμή τ’ αγάλματα των θεών φωτίζονται πάλλευκα
σαν πόρτες ανοιχτές σε τείχη θεόρατα. Ύστερα
πέφτει η σκιά των πέτρινων χεριών τους σκεπάζοντας το δρόμο.
Κανένας πια δεν ξεχωρίζει τίποτα. Είδα ένα βράδυ
αλλόφρονα πλήθη να σηκώνουνε κάποιον στους ώμους τους
επευφημώντας τον. Μια δάδα έπεσε πάνω του.
Πήραν φωτιά τα μαλλιά του. Αυτός δε φώναξε.
Ήταν απ’ ώρα νεκρός. Τα πλήθη σκόρπισαν. Απόμεινε
το βράδυ καταμόναχο, δαφνοστεφές, με τα χρυσά φύλλα των άστρων.

You thought of revenge, perhaps, in your isolation,

of your recognition or at least for the significance

             of your arms.

Yet, now, you have been vindicated — I won’t hide it —

I’ve come for these, as you have guessed; these

will finally bring victory to the Hellenes

(on this the oracle is clear) your arms, in my hands.

 

But above all I’ve come for you. I wouldn’t accept

your arms so that I’d be recognized or as a reward

for the deliverance I’m offering you: to take you along

to my ships with your incurable wounds and your loneliness;

and what deliverance? Such words are fashionable these days.

We’ve learned them — what more can we say?

No one has the time to see nor to speak.

Torchbearers run in the night; the torches turn the streets

golden.

For a moment the statues of the gods turn white, open

light-flooded doors in gigantic walls. Then the shadow

of their stony hands falls and darkens the road.

No one can distinguish one thing from another. One night

I witnessed a delirious crowd who raised a man

on their shoulders and exulted him. A torch fell on him.

His hair caught fire. Yet he didn’t yell.

He was already dead. The crowd dispersed. The evening

was left in solitude, crowned by the golden leaves of the stars.

 

 

Emma Cushman: Η Αμερικανίδα που έσωσε χιλιάδες παιδιά από τις Γενοκτονίες, τα έφερε και τα μεγάλωσε στην Κόρινθο

Vaterlo

Το 1919 ο Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα του Πόντου, αρχίζοντας τον τουρκικό πόλεμο της ανεξαρτησίας. Χιλιάδες ελληνικές ποντιακές οικογένειες εκτοπίζονται και εξοντώνονται. Χιλιάδες ελληνόπουλα σκοτώνονται ή μένουν ορφανά. Μέσα σ’ αυτή την λαίλαπα μια Αμερικανίδα νοσοκόμα η Emma Cushman μαζεύει όσα περισσότερα ορφανά κάτω από τις φτερούγες του ιδρύματος Near East Relief σε Ορφανοτροφείο στην Κωνσταντινούπολη και εν συνεχεία στην Κόρινθο.

Το Ορφανοτροφείο που εργαζόταν η Κούσμαν στην Κωνσταντινούπολη.

Η Emma Darling Cushman (Έμμα Ντάρλινγκ Κούσμαν) γεννήθηκε το 1863 στο Μπέρλινγκτον της Νέας Υόρκης και ήταν νοσοκόμα και ιεραπόστολος, αρχικά στο American Board και, αργότερα, στο Near East Relief. Το 1900 μετέβη στην Τουρκία όπου εργάστηκε στην Αποστολή της Δυτικής Τουρκίας του American Board. Το 1907 έφυγε από την υπηρεσία του American Board και συνέχισε να δουλεύει ανεξάρτητα σε τουρκικά νοσοκομεία.

Μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο συνεργάστηκε με το Near East Relief παρέχοντας φροντίδα στα ορφανά του πολέμου. Ήταν…

View original post 1,303 more words

ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ-ΛΙΑΝΤΙΝΗ: ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗ ΘΗΡΑ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΙΑΣ

Vaterlo

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Μαρία Σαμουρκασίδου

Αναμφίβολα, οι ορισμοί είναι το πιο ακανθώδες φιλοσοφικό πρόβλημα και ο ορισμός της Φιλοσοφίας είναι από μόνος του ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Όταν ακούει κάποιος για τη φιλοσοφία συνήθως του φαίνεται περίεργη, αχρείαστη, βαρετή και, ίσως, ελάχιστα ενδιαφέρουσα. Σίγουρα, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Η Ομότιμη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικολίτσα Γεωργοπούλου-Λιαντίνη μιλώντας στο Vaterloχαρακτήρισε τη Φιλοσοφία ως μια συνεχή πορεία, το πεπρωμένο του ανθρώπου στο χρόνο. Η γυναίκα που μοιράστηκε για 26 χρόνια τη ζωή της με τον Πανεπιστημιακό και μεγάλο Δάσκαλο, Δημήτρη Λιαντίνη, επεσήμανε την απουσία σωστής κριτικής άποψης στην ελληνική κοινωνία, υπογράμμισε τις δοκιμασίες που περνά η εκπαιδευτική κοινότητα εδώ και χρόνια, ενώ αναφέρθηκε και στην πικρή διαπίστωση ότι ο πλανήτης μας σε λίγο κινδυνεύει να γίνει ερημικός και ακατάλληλος για κατοικία και στέγη.

Αν σας ζητούσαν να δώσετε μία ερμηνεία της λέξης  <<Φιλοσοφία>>, ποια θα ήταν αυτή;

Η Φιλοσοφία…

View original post 1,164 more words

Tasos Livaditis Selected Poems// translated by Manolis Aligizakis

4416107

ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ

Είμαστε αιχμάλωτοι του ανεξήγητου και του αιώνια χαμένου

κι η τύψη είναι ο μόνος τρόπος να ξαναγυρίσουμε στην παιδική

αγνότητα —

ώ παλιέ φίλε που έφυγες, ξέρω ότι θα σε συναντήσω σε κάποιο

όνειρο ή άξαφνα στο δρόμο όταν όλα θα ` χουν χαθεί,

γυναίκες που αγαπήσαμε ενώ έξω απ’ τα παράθυρα δυνάμωνε

η βροχή

κι ύστερα πιασμένοι απ’ το χέρι περάσαμε τη γέφυρα, με τα μαλ-

λιά σας βρεγμένα να λαμπυρίζουν στο ηλιοβασίλεμα —

ποιος θα το πίστευε αλήθεια πως υπήρξε ένας καιρός που δίναμε

τη ζωή μας

μ’ εκείνον τον αδιάκοπο πυρετό σαν τ’ άρρωστα παιδιά που όταν

αναρρώσουν δεν τους χωράνε τα παιδικά τους ρούχα

και στο σχολειό τα κοροιδεύουν — και γεμίζουν τα τετράδιά τους

με ποιήματα

για να μη χαθούν. Κι ύστερα έρχεται η ενηλικίωση σαν ένα ναυά-

γιο.

 

Ώ λυκόφως, δίκαιη ώρα, που και στα πιο ταπεινά πράγματα

δίνεις μια σημασία πριν έρθει η νύχτα.

 

 

TWILIGHT

 

We are captives of the inexplicable and of the forever lost

and remorse is the only way to return to the innocence

of youth;

oh, my old departed friend, I know I’ll meet you again in

a dream or suddenly in the street when all is lost;

women who we loved, while outside the windows the rain

intensified

then holding hands we passed the bridge, your wet hair

shone in the sundown;

who could believe it, really, that it was a time when we could

even give our lives

with that unstoppable fever like the sick children who

when they get well they don’t fit in their childhood cloths

and they are mocked in school, and they fill their

notebooks with poems

so that they won’t be lost. And then adulthood comes like

a shipwreck.

 

Oh, twilight, hour of justice, you pay attention to the most

humble things before nightfall.

 

TASOS LIVADITIS—SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

www.libroslibertad.com

 

The Wolf//Ο Λύκος

wolf-1979778_1280

Ευχαριστώ πολύ τον Χρήστο Γιαννακό, επιμελητή του λογοτεχνικού περιοδικού ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ, που συμπεριέλαβε το διήγημα μου Ο ΛΥΚΟΣ στο τελευταίο τους τεύχος.// Thank you, Christos Giannakos, editor of the literary magazine MANDAGORAS for including my short story, THE WOLF, in their latest issue.

Ο ΛΥΚΟΣ | Μανώλης Αλυγιζάκης

Παναγιώτης Ζωγράφος: Ο αγωνιστής και ζωγράφος της ελληνικής επανάστασης του 1821

ΕΛΛΑΣ

Παναγιώτης Ζωγράφος:Η ναυμαχία της Σφακτηρίας στο Ναυαρίνο

Της Μαρίνας Μπαμπαλιάρη

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης αποφάσισε- να ιστορίσει- όπως έλεγε τους αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία, την επανάσταση του 1821 με τα απομνημονεύματα του αλλά και με εικόνες. Όπως είναι γνωστό ήταν αγράμματος και έμαθε γράμματα σε μεγάλη ηλικία μόνο και μόνο για να γράψει τα απομνημονεύματα του και μέσα από αυτά να καταγράψει την ελληνική επανάσταση.

View original post 807 more words

Daily Dose of Affirmation

Be Inspired..!!

Each day you can journey from your Alpha (it begins with you) to your Omega, which in the teachings of Pierre Teilhard de Chardin, is the point within each of us where our inner spiritual nature meets our outer worldly nature.

It is with this thought I bring to you daily dose of affirmations for your mind and soul. An affirmation a day, keeps the therapist away!!! Here are your affirmation for today :

  • My actions create constant prosperity.
  • I am worthy of a positive cash flow.
  • I am aligned with the energy of wealth.
  • Fear is only a feeling, it can’t hold me back.
  • As I so what I love, money flows to me freely.
  • I am a magnet for success.
  • I certainly expect more money to flow to me.
  • I naturally attract good fortune.
  • It is easy to earn, keep and grow my wealth.
  • Money allows me to have…

View original post 9 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos_cover4

PHILOCTETES 3rd POST

Κι ίσως να μελετούσες μες στη μόνωσή σου μιαν εκδίκηση,
μιαν αναγνώριση δική σου ή, τουλάχιστον, την αναγνώριση
της σημασίας των όπλων σου. Και, ιδού που δικαιώθηκες· —
δε θέλω να κρυφτώ —γι’ αυτά έχω έλθει, όπως το μάντεψες—
αυτά θα δώσουν επιτέλους τη νίκη στους Έλληνες,
(ρητός ο χρησμός:) αυτά, με το δικό μου χέρι.

Όμως εγώ, ήρθα πρώτα για σένα. Κι ούτε θα τα δεχόμουν τα όπλα σου
σαν αντάλλαγμα της αναγνώρισής μου ή σαν αντάλλαγμα
στη σωτηρία που σου προσφέρω: να σε πάρω μαζί μου στα καράβια μου
μ’ όλες τις αθεράπευτες πληγές σου, μ’ όλη σου τη μοναχικότητα — ποιά σωτηρία;
Πολύ τα συνηθίζουν τώρα κάτι τέτοια λόγια —τα μάθαμε·—
τί να πούμε; — δεν προφταίνει κανένας να δει και να μιλήσει.

Λαμπαδηδρόμοι τρέχουν μες στη νύχτα. Οι πυρσοί χρυσώνουν τους δρόμους.
Για μια στιγμή τ’ αγάλματα των θεών φωτίζονται πάλλευκα
σαν πόρτες ανοιχτές σε τείχη θεόρατα. Ύστερα
πέφτει η σκιά των πέτρινων χεριών τους σκεπάζοντας το δρόμο.
Κανένας πια δεν ξεχωρίζει τίποτα. Είδα ένα βράδυ
αλλόφρονα πλήθη να σηκώνουνε κάποιον στους ώμους τους
επευφημώντας τον. Μια δάδα έπεσε πάνω του.
Πήραν φωτιά τα μαλλιά του. Αυτός δε φώναξε.
Ήταν απ’ ώρα νεκρός. Τα πλήθη σκόρπισαν. Απόμεινε
το βράδυ καταμόναχο, δαφνοστεφές, με τα χρυσά φύλλα των άστρων.

 

You thought of revenge, perhaps, in your isolation,

of your recognition or at least for the significance

of your arms.

Yet, now, you have been vindicated — I won’t hide it —

I’ve come for these, as you have guessed; these

will finally bring victory to the Hellenes

(on this the oracle is clear) your arms, in my hands.

 

But above all I’ve come for you. I wouldn’t accept

your arms so that I’d be recognized or as a reward

for the deliverance I’m offering you: to take you along

to my ships with your incurable wounds and your loneliness;

and what deliverance? Such words are fashionable these days.

We’ve learned them — what more can we say?

No one has the time to see nor to speak.

 

 

Torchbearers run in the night; the torches turn the streets

golden.

For a moment the statues of the gods turn white, open

light-flooded doors in gigantic walls. Then the shadow

of their stony hands falls and darkens the road.

No one can distinguish one thing from another. One night

I witnessed a delirious crowd who raised a man

on their shoulders and exulted him. A torch fell on him.

His hair caught fire. Yet he didn’t yell.

He was already dead. The crowd dispersed. The evening

was left in solitude, crowned by the golden leaves of the stars.

 

 

 

 

Heraclitus on the True Story of Lamia

SENTENTIAE ANTIQUAE

This story probably needs trigger warnings. Here, the legend of the Lamia is explained by the Paradoxographer Heraclitus (not the same figure as the philosopher).  Antiquity has bequeathed to us a collection of works on ‘wonders’: some are mere lists of amazing things; others are rationalizing explanations of myths (for which the Hellenistic Palaephaetus is most famous). This summer I am going to post material from the paradoxographers periodically since there is very little of it translated and free online.

From Heraclitus the Paradoxographer 34: On Lamia

“They tell the story that after Zeus had sex with [Lamia], Hera turned her into a beast and further, when she went crazy, she ripped out her eyes and threw them into a cup and, in addition, that she ate flesh and dined on human beings.

It really could have gone this way: Zeus, who was a king, got intimate with her…

View original post 228 more words

Εισαγωγή στην ιστορία της αρχαίας Ευρωπού

ΕΛΛΑΣ

Από τις 18 Μαΐου 2020 θα επαναλειτουργήσει, μεταξύ άλλων και ο αρχαιολογικός χώρος Ευρωπού, όπως ανακοίνωσε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς. Οι επισκέπτες του θα χαρούν έναν ευρύ, καλαίσθητο και φιλικό αρχαιολογικό χώρο με εξαίρετο ορίζοντα θέασης προς το όρος Πάϊκο (στα δυτικά), τη λεκάνη του πλατύρροου Αξιού ποταμού και το όρος Μπέλλες (στα βόρεια-βορειοανατολικά). Η περιήγηση στο χώρο ξεκινά από το νεοσύστατο Κέντρο Ενημέρωσης αρχαίας Ευρωπού, όπου η «ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ η ΠΟΛΙΣ», σύμφωνα με επιγραφική μαρτυρία του 2ου αι. π.Χ., συστήνεται ως «Ευρωπός. Πόλη της Ευρώπης – Πόλη του κόσμου», με υπόκρουση παραδοσιακής μακεδονικής και συριακής μουσικής.

View original post 256 more words