Titos Patrikios-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis


Yannis Ritsos-Titos Patrikios, Athens, 1954


Στον Γιάννη Ρίτσο



Από πέτρα σε πέτρα από ρίζα σε ρίζα από λάμπα

σε λάμπα, η νύχτα τρέμοντας, σαν ένα στάχυ από γυαλί,

φέρνει ξανά στην άλλη βλάστηση

που τώρα, κάτω απ’ τα κορμιά μας, είναι το κάρβουνο,

ως τα πυκνά, τ’ ανάποδα πηγάδια των άστρων

όπως ανεβοκατεβάζουν τους κουβάδες της μακρινής φωτιάς


Μια λέξη, κι άλλη λέξη, μια χειρονομία, χίλια στόματα

σε κάθε στάση σε κάθε κίνηση, τα κοριτσίστικα γέλια

που μόνο είχες προβλέψει, βαθιά σιωπή βιολιού,

ένας κύκλος που κλείνει η αλυσίδα που συνεχίζεται

κι οι ανοιγμένες φλέβες του χρόνου δίχως αρχές δίχως τέλος.


Τέσσερα πρόσωπα ψηλαφούν τον ουρανό.

Βέγας —  ο εφορμών αετός

Αλταϊρ — ο ανυψούμενος αετός

(πάνω απ’ τις στενές κοιλάδες που πρωτοξεκινήσαμε).

Και η Κασσιόπη, η πολύ όμορφη Κασσιόπη,

στο πείσμα της αυστηρής Αθηνάς, στο πείσμα της άμμου που

τα σκέπαζε.

Μόνη — θυμάσαι; — η Ανδρόμεδα και φοβισμένη στην


μην ξέροντας για τον Περσέα

κι όμως ελπίζοντας.

Των αστεριών οι δρόμοι, οι δρόμοι των ανθρώπων,

οι πεδιάδες του διαστήματος αυλακωμένες σε λοξές


αυτά τ΄ ατέλειωτα εκατομμύρια έτη φωτός…


Έ, και λοιπόν;






forYannis Ritsos






From stone to stone, from root to root,

from lamp to lamp the night,

as if made of foggy glass, leads

to the other sprouting, which now resembles

coal under our bodies, up to the crowded,

inverted wells of the stars,

that pull up and down the buckets

of their distant fire.

One word, another one, a gesture,

a thousand mouths, in every position,

in each movement the girly laughter

which you had foreseen,

deep silence of a violin, the circle

that closes like an extending chain

and the open veins of time

without beginning nor end.


Four faces grope the sky.

Vegas, the charging eagle

Altair, the rising eagle

over the narrow valleys we first started

Cassiopeia, the beautiful Cassiopeia

opposite the spite of Athena, opposite

the spite of the sand that covered her.

Alone, you remember?

And the scared Andromeda by the shore

having no news from Perseus,

yet hoping.

The roads of the stars, roads of the people

ploughed plains of the universe

crossroads in slanting fashion

those endless millions of light years…


Then, what?



~ Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s