Tasos Livaditis-Selected Poems/translated by Manolis Aligizakis

ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

     “Μή φεύγεις” του λέω, μα εκείνος είχε κιόλας ξεκινήσει με τους

άλλους καταδίκους, μου άφησε μόνο το χέρι του, που συχνά με

κράτησε στην άκρη της γέφυρας, ένα άρρωστο άλογο σάπιζε στην

άκρη του δρόμου, και τις νύχτες άκουγα τους ανεμοδείχτες που το

βοηθούσαν ν’ αλλάξει πλευρό,

      θυμήθηκα το πρώτο βράδυ που θάψαμε τον πατέρα — πως τον

μισούσα γι’ αυτόν το βρόμικο ρόλο του υπηρέτη που έπαιξε, ανοί-

γοντας την πόρτα μας στο μεγάλο σκοτάδι,

      ερημιά, και μόνο οι ραγισμένοι τοίχοι άφηναν να φαίνονται τα

φοβερά, βουβά πρόσωπα, που περνάμε κάποτε πλάι τους.

     Εκεί έζησα τόσο μονάχος, που άκουσα τις άλλες φωνές, κι όταν

νύχτωνε, οι νεκροί μου κλέβαν την κουβέρτα και πλάγιαζαν έξω

απ’ την πόρτα, ώσπου ξημέρωνε και σταυρωνόταν πάνω μου το

λάλημα του πετεινού.

SILENT FACES

“Don’t go”, I said to him, but he had already started going along

with the other convicts; he only left behind his hand that often

held me by the edge of the bridge; a sick horse was rotting away

on the side of the road and durning the night I was hearing

the weathervane helping it to turn to the other side.

I remembered the first night when we buried father — oh, how

I hated him for the role of the servant he played, opening our door

to the great darkness; forlornness and only the cracked walls

made visible the horrible silent faces we often pass by.

There I lived so lonely that I heard the other voices and when

night came the dead stole my blanket and lied outside the door

until the new day broke and the rooster’s call was crucified

over my body.

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

Άρχισαν τα έργα στο Μουσείο Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αρχαία Ολυμπία

ΕΛΛΑΣ

Γεωργιόπουλος: Προσπάθεια να είναι έτοιμο συντομότερα

Ένα σημαντικό έργο για την Αρχαία Ολυμπία, το έργο αποκατάστασης και αναβάθμισης του Μουσείου Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, άρχισε να υλοποιείται, με την εγκατάσταση του εργολάβου, την Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου.

View original post 726 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, volume II

ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ//PHILOCTETES

by Yannis Ritsos/Translated by Manolis Aligizakis

Δεν είχαμε καιρό να εξακριβώσουμε. Προτού τελειώσουμε
το πρώτο μέτρημα των άστρων, αποκοιμιόμαστε. Τα ξημερώματα
μια τυφλή κουκουβάγια χαρχάλευε πεσμένη στα χαμόκλαδα
ενώ τα γαλατώδη μάτια της διερευνούσαν έναν άλλο χώρο
κι ο ίσκιος της Οίτης αποσύρονταν απ’ την πεδιάδα
σα μια πελώρια χελώνα που μαζεύει τα πόδια της.

Τότε αντηχούσε στον ορίζοντα ο ήλιος. Ψηλά στον αέρα
αστράφτανε οι εξηντατέσσερις οπλές των αλόγων του
και κάτω αντιφεγγίζαν οι βοϊδάμαξες. Οι πύλες άνοιγαν.
Συνωστισμός στην αγορά —οι οπωροπώλες, οι έμποροι—
βουνά οι καρποί και τα λαχανικά, κι οι αγρότες με τα γαϊδούρια τους.

Κάποιος φιλόσοφος αγουροξυπνημένος περπατούσε αμίλητος
ανάμεσα σε δυο σειρές σφαγμένα βόδια. Οι αγγειοπλάστες
βάζανε σε παράταξη τις στάμνες τους δίπλα στο δρόμο
σαν ένα αλλόκοσμο πήλινο στράτευμα. Στα γυμναστήρια,
ακόμη δροσερά απ’ την αυγινή υγρασία, φωτισμένα διαγώνια,
έβγαιναν απ’ τ’ αποδυτήρια οι πρώτοι δρομείς και δοκίμαζαν
μικρούς γύρους, όπως περίπου τα πουλιά στον αέρα. Στρατιώτες
έπλεναν στις αυλές των στρατώνων μεγάλα καζάνια εκστρατείας.


We didn’t have time to verify; before we could count

the constellations even once we fell asleep. At dawn,

a blind owl, fallen in the shrubbery, rummaged while

its milky eyes were searching another place

and the shadow of Oeta receded from the plain

like a gigantic turtle drawing in its legs.

Then, the sun echoed in the horizon. The sixty-four

hoofs of its horses shone high up in the air as the ox-carts

down below reflected the sun rays. The gates were opened.

Commotion in the agora, the fruit sellers, the merchants,

mountains of vegetables and fruits, and farmers with

             their donkeys.  

A philosopher, awakened before his time, sauntered silently

between two rows of slaughtered cattle. Potters

placed their jugs in rows along the road

like earthen soldiers from another planet. In the gymnasiums,

still cool in the morning damp and lighted by slanting sun rays,

the first runners emerged from the dressing rooms and tried

short circular runs almost like birds in the air; soldiers

cleaned huge cauldrons in the barracks courtyard. 

Η ινδοευρωπαϊκή φυλή, η κάθοδος των Δωριέων και η φοινικική προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου – Ο ορισμός της πολιτισμικής σύγχυσης

ΕΛΛΑΣ

Όσοι δώσαμε λίγη προσοχή στο μάθημα της ιστορίας, όταν το διδασκόμασταν στο σχολείο, μάθαμε για το μεγαλείο το αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ενώ όμως τα πεπραγμένα των προγόνων μας, μάς γέμιζαν δέος και υπερηφάνεια, κάπου «ξενερώναμε» όταν μαθαίναμε ότι δεν είμαστε γηγενείς Έλληνες, το αλφάβητό μας το «δανειστήκαμε» από άλλον λαό, ενώ και η γλώσσα μας από κάπου αλλού «κρατούσε η σκούφια της». Υποψιάζομαι (δεν το γνωρίζω, για να είμαι ειλικρινής), ότι πάνω κάτω η ίδια ιστορία διδάσκεται στα σχολεία.

View original post 3,681 more words