Titos Patrikios-Selected Poems//translated by Manolis Aligizakis


Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα

όλο κι απλώνει

μέσα κι έξω.

Απ’ το γυμνό βουνό μου

πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων

κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα

βλέποντας μόνο δάση

πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.

‘Ενα δέντρο… ένα πρόσωπο…

Και πια δεν ξέρω

αν διάλεξα τη μοναξιά

ή αν μου την επιβάλατε.

Καθώς απλώνει ο πάγος

δεν καταδέχομαι

να ζητήσω τη βοήθειά σας.


This frost that I’ve accepted

slowly spreads

inside and out;

from my naked mountain

over the crowding of bodies and sentiments

gaining the total I wished,

seeing only the forest

I die for a tree, a face.

I don’t know anymore

whether I chose loneliness

or you have imposed it upon me.

As the frost spreads

I don’t humble myself

to ask for your help.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s