Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ//PHILOCTETES

by Yannis Ritsos/Translated by Manolis Aligizakis

Άλλοτε πάλι, τα μεγάλα μεσημέρια, σ’ ένα διάλειμμα της μάχης,
ή σ’ ώρα πορείας, σ’ ένα σταμάτημα, νιώθαμε μονομιάς πως διψούσαμε —
τίποτ’ άλλο: διψούσαμε. Δεν ονομάζαμε το νερό και τη δίψα μας·
σκύβαμε μόνο αμήχανοι να δέσουμε τάχα τα σαντάλια μας,
κι έτσι, σκυμμένοι, κοιτούσαμε πέρα, κρατώντας
μια εικόνα αντεστραμμένη από τοπία, ανθρώπους κι από μας τους ίδιους,
μια εικόνα απατηλή, συγγνωστική, διαυγή, τεθλασμένη,
σάμπως καθρεφτισμένη σε νερό. Και νερό δεν υπήρχε. Διψούσαμε.

Κείνος ο δρόμος ερημώθη ώς το βάθος. Απ’ τις δυο πλευρές του
πηγάδια σκεπασμένα, μολυσμένα απ’ τους νεκρούς. Ράγιζε η πέτρα
απ’ τη μεγάλη ζέστη. Τα τζιτζίκια ξεφώνιζαν. Ο ορίζοντας
ήταν ασβέστης και γλώσσες φωτιάς. Μέσα στην ανελέητη λιακάδα
σπίθιζαν στα σαμάρια των τειχών, όρθια, σπασμένα τζάμια,
χωρίζοντας συντρόφους, φίλους, συμπολεμιστές. Παρόλη
την αιχμηρή, δοξαστική ακτινοβολία, δεν κρυβόταν τίποτα. Είδα άντρες γενναίους
να ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους· κι είδα τη στάχτη
ν’ ανακατεύεται με τα δάκρυά τους· μαύρα αυλάκια
χώνονταν μες στα γένια τους, ώς κάτω στα σαγόνια τους.


At other times, during the long high noon, during a break

             in the fighting,

or when we marched, or we stopped to rest, we suddenly felt

thirsty — nothing else, only thirsty; we wouldn’t call by name

our thirst or the water, we only bent down uneasily to tie

             the throngs of our sandals

and bending down we gazed far away in the distance and

we retained an inverted image of the landscape, people

and ourselves an illusory view, forgiving, diffracted,

diaphanous as if reflected in water. There was no water.

             We were thirsty.

That road was totally ravaged. On both sides you could see

wells covered and polluted by corpses. The stones split

from the extreme heat. The cicadas were shouting. The horizon

was of seething asbestos and tongues of fire. Tops of the walls

sparkled in the unrelenting sunshine and broken glass separated

comrades, friends and fellow fighters. Despite the piercing,

glorious brilliance nothing could be hidden. I saw brave men

put ashes in their hair and I saw the ashes mix with their tears;

black furrows dug in their beards, down to their chin.

Titos Patrikios-Selected Poems

Με τιμά ιδιαίτερα που η δημοσιογράφος Κατερίνα Μυλωνά της ημερήσιας εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου Κρήτης παρουσίασε τη νέα μου μεταφραστική εργασία στους αναγνώστες τους//It is with pleasure that I discovered this article by Katerina Milona, of the daily newspaper of Heraclion Crete PATRIS, which presents my latest translation work just released in 14 countries of the world in both e-book form and in paper form.

The Forgotten Author Who Predicted the Sinking of the Titanic — Interesting Literature

In this week’s Dispatches from The Secret Library, Dr Oliver Tearle reads Morgan Robertson’s prophetic novel The Wreck of the Titan What connects the invention of the periscope to the sinking of the Titanic? Nothing specifically technical or naval: it’s a literary link, of sorts. The man who claimed to […]

The Forgotten Author Who Predicted the Sinking of the Titanic — Interesting Literature

Εντυπωσιάζει το ιερό του Δεσποτικού χωρίς τις σκαλωσιές

ΕΛΛΑΣ

Η ανασκαφή έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον των επισκεπτών και των τουριστικών πρακτορείων. Αν και έχουν σχεδιαστεί διαδρομές, χρειάζονται ακόμη ένας σταθμός ενημέρωσης, στέγαστρο και φυλάκιο. Τον λόγο έχει το ΥΠΠΟΑ, για το πότε θα είναι οργανωμένος ο χώρος για τους επισκέπτες.

Γράφει η Γιώτα Συκκά

Ταξιδεύοντας με το πλοίο της γραμμής νότια της Πάρου και της Αντιπάρου, με προορισμό τη Φολέγανδρο και τη Σίκινο, το αρχαϊκό ιερό που υψώνεται στα οκτώ μέτρα στην άκρη του ακατοίκητου Δεσποτικού, απαλλαγμένο πια από τις σκαλωσιές, είναι εντυπωσιακό. Αυτό το νησάκι, σταθμός εφοδιασμού για τους ταξιδευτές των αρχαϊκών χρόνων, με το διάσημο και πλούσιο ιερό στο οποίο λατρευόταν ο Απόλλωνας, γνώρισε ακμή στον 6ο αι. π.Χ.

View original post 613 more words