Tasos Livaditis-Selected Poems/translated by Manolis Aligizakis

Manolis

4416107

ΩΣΤΟΣΟ, η είδηση που περιμέναμε έφτασε, και θα μπορούσε

ίσως ν’αλλάξει τη ζωή μας, αν δεν ήταν σε μια γλώσσα

άγνωστη, που κάποιοι που την ήξεραν είχαν πεθάνει, όλοι νέοι,

όμως ο κόσμος συγκινήθηκε, αφού στο τέλος ήταν μια πατρότητα

κι αυτή, κι όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο

άνθρωπος που έψαχνε ανάμεσα στα παλιά πεταμένα πράγματα,

έξω απ’την πόλη, γύρισε και με κοίταξε κι όσο κι αν ήμουν

δύσπιστος, δεν μπόρεσα να μην αντιληφθώ το θησαυρό, γιατί το μήνα

Νοέμβριο οι νύχτες έχουν ολότελα μεγαλώσει, κι οι καυτές πατάτες

που συναλλάζαμε από χέρι σε χέρι άχνιζαν μέσα στο βράδυ, όπως

αυτός που προσεύχεται.

YET, the news we expected reached us and it could

perhaps change our lives if it wasn’t in an unfamiliar language;

whoever spoke it had died very young; however the crowd was

touched; it was finally just a matter of fatherhood and in such

View original post 75 more words

Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Manolis

ΕKΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ

Όλη νύχτα άγρυπνη
υποσχέθηκες να μην κλάψεις
να οδηγήσεις στο κέντρο της πόλης

στο δικηγόρο, να ταχτοποιήσεις
τις τελευταίες εκρεμότητες.

Ξαφνικά αισθάνεσαι την παρουσία του
τόσο έντονα μέσα στο αυτοκίνητο
στο κάθισμά του που πάντα έλεγε
πως ήταν ο θρόνος του

και νοιώθεις σαν να κάθεσαι πάνω του
μέσα βαθειά η στύση του
σαν κείνη τη φορά χρόνια πίσω

που τον έκανες σέλα στον απόμερο
δρόμο του πάρκου και βγάζεις

το αυτοκίνητο στην άρκη του δρόμου
ο χτύπος της καρδιάς σου επιταχύνεται

και μια γλυκιά ζεστασιά σε συνεπαίρνει
από τη σπονδυλική σου στήλη

στη λεκάνη που ηδονινά κουνιέται
προς τα μπρός και προς τα πίσω.

LOOSE ENDS

All night long sleepless

you promised not to cry

to drive to downtown

to the family lawyer

and tie up loose ends

suddenly you sense his presence

so intensely in the car

on the driver seat

he used to call his kingdom

View original post 66 more words

CLOE and ALEXANDRA-POETRY TRANSLATED BY MANOLIS ALIGIZAKIS

Manolis

Cloe and Alexandra_cover_aug265
Perfect Day

It wasn’t the seashore
of Salonica during the daybreak
so cleanly washed by
the hues of the rain
nor the sea
hoarse, violent,
wild lion with blue flames,
it wasn’t the benches in rows
with the fatty loneliness
of their emptiness,
it was that last night I dreamed
perhaps for once
for the first time, first time death
you entered my body
behind my soul
under the mouths of the body
you entered me and stayed.

Η τέλεια μέρα

Δεν ήταν η παραλία
Θεσσαλονίκη ξημερώματα
τόσο τέλεια ξεπλυμένη
στις αποχρώσεις της βροχής,
ούτε η θάλασσα
βραχνή, ορμητική
άγριο λιοντάρι με γαλάζιες φλόγες,
δεν ήταν οι φέτες τα παγκάκια
με την παχύρρευστη μοναξιά
του άδειου τους κενού,
ήταν πως χθες βράδυ ονειρεύτηκα
ότι έστω για μια φορά
φορά πρώτη, φορά θάνατος
ήρθες μέσα μου
πίσω από την ψυχή,
κάτω από τα στόματα του κορμιού,
ήρθες και έμεινες.
Sweet Afternoon

View original post 135 more words