Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis



Όλη νύχτα άγρυπνη
υποσχέθηκες να μην κλάψεις
να οδηγήσεις στο κέντρο της πόλης

στο δικηγόρο, να ταχτοποιήσεις
τις τελευταίες εκρεμότητες.

Ξαφνικά αισθάνεσαι την παρουσία του
τόσο έντονα μέσα στο αυτοκίνητο
στο κάθισμά του που πάντα έλεγε
πως ήταν ο θρόνος του

και νοιώθεις σαν να κάθεσαι πάνω του
μέσα βαθειά η στύση του
σαν κείνη τη φορά χρόνια πίσω

που τον έκανες σέλα στον απόμερο
δρόμο του πάρκου και βγάζεις

το αυτοκίνητο στην άρκη του δρόμου
ο χτύπος της καρδιάς σου επιταχύνεται

και μια γλυκιά ζεστασιά σε συνεπαίρνει
από τη σπονδυλική σου στήλη

στη λεκάνη που ηδονινά κουνιέται
προς τα μπρός και προς τα πίσω.


All night long sleepless

you promised not to cry

to drive to downtown

to the family lawyer

and tie up loose ends

suddenly you sense his presence

so intensely in the car

on the driver seat

he used to call his kingdom

View original post 66 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s