C. P. CAVAFY/translated by Manolis Aligizakis

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΧΑΙΚΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

               ΠΟΛΕΜΗΣΑΝΤΕΣ

Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς

τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες.

Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος.

Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν

«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε

για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας.—

Εγράφη εν Αλεξανδρεία υπό Αχαιού

έβδομον έτος Πτολεμαίου, Λαθύρου.

THOSE WHO FOUGHT FOR

THE ACHEAN LEAGUE

You were gallant who fought and fell in glory;

unafraid of those who were victorious everywhere.

You are immaculate, though Diaios and Kritolaos were to blame.

When the Greeks want to boast, they will say

“Our nation breeds men such as these”, about you.

So marvelous their praise for you shall be—.

This was written in Alexandria by an Achaean;

in the seventh year of the reign of Ptolemy Lathyros.

~ΚΑΒΑΦΗ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~CAVAFY-POEMS, translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

www.ekstasiseditions.com

Αργύρης Μαρνέρος, ”Έχει πολύ δρόμο ακόμα /Το όρθιο θηλαστικό να γίνει άνθρωπος”

To Koskino

Επιμέλεια: Ειρήνη Καραγιαννίδου

Ο Αργύρης Μαρνέρος είναι ένας μοναχικός καουμπόι της ελληνικής ποίησης. Αντισυμβατικός από την αρχή της διαδρομής του, -χαρακτηριστικό του που του στοίχισε μια “καλή” θέση στην τεχνικοποιημένη λογοτεχνική κλίμακα που ο καθείς έχει στο νου του-, σε μέρες που η κοινωνία βολοδέρνει χειμαζόμενη, το μελανί του φωνάζει.

Ντροπή δεν είναι κάποιος να σου πει

Άντε ρε Καραγκιόζη ντροπή είναι

Κάποιος να σου πει άντε ρε Χατζηαβάτη

Γιατί αυτό σημαίνει πως την είδε

Την καμπούρα σου αυτή που έχεις κρυμμένη

Με επιμέλεια περίσσεια μέσα στις υποκλίσεις.

Γεννήθηκε στο Δοξάτο Δράμας το 1941. Τέλειωσε το γυμνάσιο του χωριού του το 1960 και την άλλη χρονιά -με το πρώτο μεταναστευτικό κύμα- έφυγε για την Δυτική Γερμανία, δουλεύοντας σε διάφορα εργοστάσια και παρακολουθώντας το βράδυ μαθήματα γλώσσας. Μετά το 1968 σπούδασε γερμανική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1973 παράλληλα με τις σπουδές του, πήρε το δίπλωμα του ξεναγού από…

View original post 926 more words

Cavafy, Selected Poems

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη

κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.

Απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι

το ακάθαρτο και το στενό. Από κάτω

ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών

που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι

είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη

τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —

τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα

που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια,

μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.

ONE NIGHT

The room was poor and cheap

hidden above the shady tavern.

From the window the street was visible,

narrow and filthy. From below

came the voices of some workers

who played cards and joked around.

And there on the much used, lowly bed

I had the body of Eros, I had the lips,

the lustful and rosy lips of euphoria—

the rosy lips of such euphoria, that even now

as I write, after all these years,

in my solitary house, I get intoxicated again.

CONSTANTINE CAVAFY, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2014

The Second Advent of Zeus

Manolis

merging dimensions cover

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Και προσοχή δεν έδωσα

στις φλεγόμενες κόρες των ματιών του

που με συμβούλεψαν την προσοχή μου να εντείνω

παρά έριξα πίσω το κεφάλι

και κοίταξα τον ουρανό

μέσα απ’ τον τρούλο της ομπρέλλας

και ρώτησα τον ήλιο μου

που πούλησαν στα όμορφα παρτέρια

και σ’ ιδιωτικές ακρογιαλιές

των ξένων με τ’ άχυρα μαλλιά

τί απόγινε τ’ αρχέτυπο φιλί κι η αθωότη

που στης υπεραγοράς τα ράφια

τα πουλούσαν, και μια φωνή ακούστηκε

στο υπόβαθρο πως έπρεπε

τα αγαθά τους ν’ αγοράσω

κι είπε αυτό το πρώτο μέλημά μου

WARNING

And I didn’t pay attention

to his fiery irises that warned me

but I threw my head back

and through the umbrellas

little holes I gazed the sky

and I asked the sun

which was sold to beautiful

gardens and secluded villas

of the foreigners with the straw hair

what happened to the virginal kiss

and to the innocence sold

View original post 29 more words

Second Advent of Zeus-Review

Manolis

merging dimensions cover

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ — ΚΡΙΤΙΚΗ

 ~João da Penha

ΠΟΙΗΤΗΣ, ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ

Αν πάρουμε σαν παράδειγμα το τραγούδι του Frank Sinatra που λέει ότι, όλοι τραγουδούν αλλά μόνον δέκα με δώδεκα τραγουδιστές υπάρχουν, μπορούμε να πούμε ότι μόνο τόσοι λίγοι αληθινοί ποιητές υπάρχουν στον κόσμο — εδώ και παντού, ποιητές του χθές ή σημερνοί. Κι υποπτεύομαι ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ πολλοί ή τουλάχιστον δεν θα υπάρξουν πολλοί εξαιρετικοί. Κι είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξουν τόσοι πολλοί όσα τα βιβλία ποίησης που εκδίδονται και προωθούνται από οικονομικά ισχυρούς φορείς και με τίτλους που είναι μόνο για να εντυπωσιάσουν. Συναντούμε πολλές ποιητικές εξαασκήσεις κάνουν ακριβώς αυτό: μιαν εξάσκηση ή φαντάζονται ότι κάνουν. Αλλά εκείνοι που γράφουν εξαιρετική ποίηση είναι λίγοι από λίγους χαρισματικούς που ανήκουν σε μια ξεχωριστή κλάση ανθρώπων.

Ο Schiller είπε ότι δεν αρκεί να γράψει κανείς καλούς στίχους για να αυτοονομαστεί ποιητής γιατί ο καθένας…

View original post 1,642 more words

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry

Manolis

Neo-Hellene Poets_Feb8

ΠΟΙΗΜΑ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ//POEM BY ODYSSEUS ELYTIS

ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Ι

Ο έρωτας

το αρχιπέλαγος

κι η πρώρα των αφρών του

κι οι γλάροι των ονείρων του

στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης αρμενίζει

ένα τραγούδι

Ο έρωτας

το τραγούδι του

κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του

κι η ηχώ της νοσταλγίας του

στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει

ένα καράβι

Ο έρωτας

το καράβι του

κι αμεριμνησία των μελτεμιών του

κι ο φλόκος της ελπίδας του

στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει

τον ερχομό.

FOR THE AEGEAN

I

Eros

the archipelago

and the bow of its froths

and the seagulls of its dreams

on its highest mast the sailor waves

a song

Eros

its song

and the horizons of its journey

and the echo of its nostalgia

on her wettest rock his fiancée awaits

a ship

Eros

its ship

and the nonchalance of its summer winds

View original post 31 more words

Σίγρι: 40.000 ελιές κι ένα ελαιοτριβείο, μεταμόρφωσαν την ερημοποιημένη γη

ΕΛΛΑΣ

40.000 ελιές κι ένα ελαιοτριβείο πρότυπο αρχιτεκτονικής και παραγωγικής διαδικασίας, μεταμόρφωσαν την ερημοποιημένη γη. Η ανάπτυξη μπορεί να έχει μυρωδιά πολιτισμού της ελιάς.


View original post 823 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, volume II

ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ//PHILOCTETES

by Yannis Ritsos/Translated by Manolis Aligizakis

Τότε έλυσα κι εγώ τη ζώνη μου κι αισθάνθηκα
την ίδια μου την κίνηση ήρεμη, αναπότρεπτη, ανεξήγητη,
μ’ εκείνη την αυθεντικότητα της μεταφυσικής. Κι ήταν σα να ’λυνα
μια προαιώνια θηλιά απ’ το λαιμό μου. Κράτησα τη ζώνη μου για λίγο
κι ύστερ’ ακούμπησα τη μια της άκρη στο νερό, βλέποντας να χαράζει
μια γαλήνια γραμμή μέσα στο απέραντο, ενώ, ταυτόχρονα,
στα δάχτυλά μου αντιχτυπούσε ο ακίνητος σφυγμός
μιας σπάνιας ελαφρότητας. Τότε,
τράβηξα απ’ το νερό τη ζώνη μου, κι έτσι βρεγμένη
την έσφιξα και πάλι δυνατά στη μέση μου.

Καμιά φορά, το φως του λυκόφωτος είναι μια φώτιση —δεν είναι;—
έτσι άπλετα καθρεφτισμένο στο νερό, ενωμένο
με το ίδιο το είδωλό του, αυτόνομο
απέναντι της νύχτας και της μέρας — μια ολότελα ανεξάρτητη σύνθεση
της νύχτας και της μέρας. Το φέγγος εκείνο,
τόσο σύντομο, κι αθάνατο ωστόσο, — ένας ολόχρυσος θώρακας
ασφαλής τριγύρω στο στήθος μας· προπάντων
εκείνο το άτρωτο, λεπτότατο στρώμα του αέρα
ανάμεσα στο θώρακα και στη σάρκα μας, που επιστρέφει ξανά προς τα μέσα
την κίνηση της αναπνοής μας προς τα έξω. Κάποτε,
σε μια βαθύτατη εισπνοή, νιώθουμε τις αιχμές του στήθους μας
ν’ αγγίζουν μυστικά το μέταλλο του θώρακα, δροσισμένο απ’ το δείλι,
με την υπέρτατη ηδονή του ανύπαρκτου, σ’ ερωτικήν απτότητα.

Then, I removed my belt and felt my movement: calm,

inescapable, inexplicable with that possession

of metaphysics. And it was as if I was removing

a primordial noose from around my neck. I held

my belt a little, then I dipped one end of it in the water

and watched it incise a peaceful line in the infinite,

as at the same time a motionless pulsation

of a rare buoyancy echoed in my fingers. Then,

I pulled my belt out of the water and fastened it,

wet as it was, around my waist.

Sometimes the twilight is an epiphany, don’t you think?

Mirrored in the water dazzlingly, united

with its own image, autonomous, opposite

the day and night — a completely independent synthesis

of night and day. That brilliance, so short-lived

yet immortal — a golden cuirass secured around our breasts,

and most importantly, that imperceptible trace of air

between the cuirass and our flesh that again returns

the outward motion of our breath inwards; sometimes,

when we inhale deeply, we feel the edge of our chest

touching the cool metal of the cuirass, cooled by the evening,

with the extreme lust of the inexistent in an erotic delight.

Άγαλμα Αθηνάς Αειπαρθένου και Αθηναϊκή φυλετική υπεροχή: το στοιχειό επέτρεψε!

alampasis

1. Χθών = χθών, -ονός, είναι η γη, το χώμα, αλλά και τα έγκατα της γης, ο Κάτω Κόσμος, ο Άδης («ἐπεὶ κακὸν σκότον νέμονται Τάρταρόν θ’ ὑπὸ χθονός», Αισχύλ.). Οι Πύλες της Χθόνας είναι ο Αχέροντας Ποταμός , η Αχερουσία, ο ποταμός στον οποίο ο Χάρων (ως γέρος καμπούρης βαρκάρης) μεταφέρει τις ψυχές των νεκρών στον άλλο Κόσμο εισπράττοντας ως εισιτήριο τον οβολό που τοποθετείται στο στόμα του νεκρού. [The Liddell, Scott, Jones Ancient Greek Lexicon: Χθών]

Ως κύριο όνομα η Χθων στην Ελληνική Μυθολογία είναι η προσωποποιημένη θεότητα της γης, που ταυτίζεται με τη Γαία που είναι η Μήτρα της Δημιουργίας, η Μεγάλη Μητέρα τών Τιτάνων, τών Σειρήνων και τών Γιγάντων. Πολύ αργότερα η Χθων (ή Γαία) γίνεται και Μητέρα των ανθρώπων όταν ο Προμηθεύς δημιούργησε τον άνθρωπο ( = άνδρα) από πηλό και πυρ (κατά άλλους με το ύδωρ του Πανοπέα της Φωκίδας) και προσέδωσε σε αυτούς…

View original post 3,191 more words