Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis


Γνώριζε την παράξενή μας προτροπή για βάσανα.

Μας άρεσε του ηττημένου ο στεναγμός, τα πρωινά

σημάδια που αφήναν τα πουλιά στο πέταγμά τους,

τ’ αυτιά μας απαλές μεμβράνες της καταιγίδας

το πανδαιμόνιο για να συλλάβουν, κι ακόμα θέλαμε

δίπλα σε γυναίκας βυζί να κοιμηθούμε τόσο κοντά

τον πόνο της να νιώσουμε, τόσο κοντά την αγωνία

της να γευτούμε κι όμως εκείνος, μόνος του τη γη

ολόκληρη με μια ματιά αγκάλιαζε σα να `θελε

με το τραγούδι του να τη μετουσιώσει κι εμείς ακόμα

γονατίζαμε μπροστά σε σκιάχτρα, με μάτια κατάμαυρα

κι άχυρο στα κεφάλια που μπρός και πίσω πηγαίναν,

μύθοι που πάνω τους στηρίξαμε την ύπαρξή μας.


He knew our peculiar desire for suffering, as if

we preferred the sigh of defeated, signs left by birds

in their morning flight, our eardrums soft, ready

to capture the rapture of the thunderbolt, yet

we still wished to lay next to  our woman’s breast

so close to feel her pain, so close to taste her

anguish and He, alone, encompassed the earth

seen by His irises with goal to transcend it at once,

while we still kneel before the scarecrow with

jet-black eyes and straw hair on his head that moved

fro and back, myths upon which we had based

our existence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s