Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Manolis

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Επειδή πολλές φορές αναρωτηθήκαμε

γιατί γεννηθήκαμε χωρίς στον ήλιο μοίρα

ξέραμε όλοι τη σημασία της καταστροφής

που ζούσαμε απ’ τα πανάρχαια χρόνια

κι η αθωότη των παιδιών σηματωρός μας

την ώρα που τόσο τρομαγμένοι κρύβαμε

τα μάτια πίσω απ’ τις προαιώνιες μάσκες

κι αλήθεια ποτέ δεν μάθαμε

το νόημα της αλληλεγγύης

κι ακόμα καλύτερα

που ποτέ δεν σκύψαμε

μπροστά σtους άλλους, εκείνους

που `λεγαν πως είχαν τα κλειδιά

της ευτυχίας μας στις τσέπες τους

κι εκείνος, με το ακρωτηριασμένο χέρι,

έπιασε την κιμωλία κι άρχισε να γράφει

στον πίνακα συνθήματα ανέγνωρα

και `μεις δεν έμενε τίποτε άλλο παρά

να υψώσουμε και πάλι μπαϊράκι

και πάλι να πάρουμε τα βουνά μέχρι

που να περάσει κι αυτή η καταιγίδα

STORM

Because time and again

we asked ourselves why we were poor

we knew the meaning of destruction

we had lived since the ancient days

the children’s innocence remained

our guideposts when…

View original post 95 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s