Εικόνες Απουσίας//Images of Absence

ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Λίθο χτυπώ σε λίθο

μια σπίθα να δημιουργήσω

που να γενεί φωτιά

δυο πόντους να προσθέσει

στο πόδι του κουτσού

που αφού θαυμάσει

το ευτράπελο του κόσμου τούτου γύρισμα

κι αφού σε πίνακα

το αποθανατίσει

φλόγα θα γίνει και πυρκαιά

τον ανισόσκελο κόσμο να κάψει

καθώς πηλό αρπάζω

απ’ της λίμνης το βυθό

και στον κουτσό τον δίνω

σ’ εκείνον που της έλλειψης

το νόημα γνωρίζει

τη νέα πλήρη πλάση να εμπνευστεί

πάλι απ’ την αρχή ανθρώπους

ζώα και φροντίδες να σχεδιάσει

λυσίκομες γυναίκες να γελούν

κι αξέχαστα ηλιοβασιλέματα

την ομορφιά ο κουτσός

σ’ όλα τα μάτια ν’ απιθώσει

κι αφού όλα τέλεια τα δημιουργήσει

κρασί ημίγλυκο θα τον ποτίσω

νέος θεός στα σύννεφα να θρονιαστεί

αγνός, μεστός και χαλαρός

κι αφού η μέθη τον κυριεύσει

κακόβουλος να γίνει κι εκδικητικός

για να δικαιωθεί η κραυγή

Κύριε και Θεέ μου

ελέησον μας και μην ξαναπιείς

JUSTIFICATION

With a stone I strike a stone

to mould a spark

a fire to become and add

an inch onto the leg

of the limping man who

after he admires

the ridiculous turn of this earth

and after he immortalizes it

on his canvas

into a conflagration his fire will grow

to burn the unequal world

when from the bottom of the lake

I pull mud and place it

in the limping man’s palms

he alone, who in deficiency exists

will mould the perfect universe

from the beginning people concerns

and beasts he’ll create

women who laugh

with their loosened hair

in the afternoon breeze

unforgettable sunsets and

when the limping man has graced

all eyes with benevolence

I shall give him summer wine

onto the clouds I shall enthrone him

pure and mature and loosened

and after inebriation settles in

revengeful and spiteful

to justify the cry

Good Lord, have mercy on us

don’t drink again

Neo-Hellene Poets an Anthology

Manolis

Ποίημα Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ//Poem by Katerina Anghelaki Rooke.

ΠΡΩΙΝΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΣΤΗ ΜΕΡΑ

Το πρόσωπο του πρωινού είχε μια έκφραση
έμπορα όταν δε διαθέτει το εμπόρευμα
που του ζητάς.
Και πώς να το `χει, πού να βρει
ελπίδα, φτερά για μια κίνηση ψηλά
τις αλοιφές της ηδονής
ένα σώμα θαυματουργό να σε κοιτά
πού να βρει την άλλη, τη γυαλιστερή όψη των πραγμάτων
πριν αρχίσει η δοκιμασία της επαλήθευσης
πριν αρχίσει ένα πρωινό
με μια μόνο ευχή:
τη διατήρηση μιας άνοστης υγείας
αφού τα φύλλα δε συγκινούν πια
όπως λικνίζονται στ’ αεράκι,
τα πύρινα δάκρυα του ήλιου που δύει
που πεθαίνει μαζί με τη μέρα
αδιάφορη σ’ αφήνουν
αφού κι η καινούρια να `ρθει μέρα
τίποτ’ απ’ αυτήν δεν περιμένεις.
Καλημέρα λοιπόν…με αποσιωπητικά.

MORNING OPPOSING THE DAY

The face of dawn has the expression
of a merchant who doesn’t have
the item you wish to buy
and how could it have…

View original post 113 more words

EXILE HURTS

Manolis

Ο Πόνος της Εξορίας

Μακριά, πέρα μακριά

καλεί η ελευθερία

κι εδώ η εξορία αλλοιώνει

εγκλωβίζει, διαπερνά

μας φοβερίζει και μας καρφώνει

με μαχαίρι κοφτερό

Η εξορία βυθίζεται

στην ψυχή μας

και τόσο πονεί

σαν να `χεις μπροστά σου

τη γυναίκα π’ αγαπάς

και δεν μπορείς να τη φιλήσεις

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

Exile Hurts

 Far away, freedom calls
and here exile corrodes,
threatens us, envelops us,
penetrates us, and stabs
as if it were a dagger.

The exile enters the depth of the soul
and hurts,
so much, as if one has before him
the woman he loves,
but is not allowed to kiss.

© Julio Pavanetti, Uruguay, 1954

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

From the book “Tiempo de cristales rotos”
***

El exilio duele // lejos, la libertad reclama/y aquí el exilio es el que muerde;/nos amenaza, nos envuelve,/nos atraviesa, y se nos clava/igual…

View original post 28 more words

Ελέφαντες, ρινόκεροι και ιπποπόταμοι ζούσαν στις όχθες του Πηνειού ποταμού, πριν από χιλιάδες χρόνια…

ΕΛΛΑΣ

Προτού ο σύγχρονος άνθρωπος εξαπλωθεί στην Ευρώπη και κυριαρχήσει στην πανίδα της, η ήπειρος μας διέθετε πανίδα μεγάλων θηλαστικών ασυγκρίτως πλουσιότερη από τη σημερινή. Μεγάλες αγέλες βοοειδών και ίππων περιπλανούνταν στις πεδιάδες, ενώ στα δάση ζούσαν ελαφοειδή και ελέφαντες. Μεγάλα σαρκοφάγα, όπως το λιοντάρι, η στικτή ύαινα και ο λύκος ήλεγχαν τους πληθυσμούς των φυτοφάγων. Μάλιστα, θέσεις με απολιθωμένα οστά θηλαστικών έχουν εντοπιστεί στις φυσικές τομές που δημιουργεί ο Πηνειός στην Πεδιάδα της Λάρισας, διαβρώνοντας τις παλαιότερες αποθέσεις του. Σποραδικά ευρήματα αναφέρονται και από άλλα σημεία της κάτω κοιλάδας του ποταμού, όπως στην περιοχή Ροδιάς και στο δέλτα, όμως ο αριθμός τους είναι πολύ περιορισμένος.

View original post 2,148 more words