Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis


Η κρυστάλλινη αυγή έφτασε ηλιόλουστη φλογάτη,

γελαστό πρόσωπο μωρού που αντίκρισε τη μαμά του

όταν αποφασίσαμε το χάος να ερωτευτούμε, κάθε αυγή

να πλάθουμε καινούργιο κόσμο, σαν μιας φαμίλιας

ορφανών ψωμί ζεστό και μυρωδάτο δικαίωμα μας

ήταν όλα να τα περιφρονήσουμε καθώς

και τον προσηλυτισμό τρελλών ρασοντυμένων.

Η κρυστάλλινη αυγή έφτασε ηλιοτρόπια γεμάτη,

που αποφασίσαμε γιοφύρι να γίνουμε που πάνω του

τα πρώτα βήματα του Υπερανθρώπου θα γραφόταν.

Εμείς, οι τελευταίοι των ανθρώπων το τέλος μας

θα βρίσκαμε, γιατί όσο ποθούσε τη ζωή ο Υπεράνθρωπος

τόσο αγαπούσε κι εμάς που θυσιάσαμε την ασήμαντη

ύπαρξη μας στην αναζήτηση της ατελούς τελειότητας

του ατελούς χάους.


The crystal dawn arrived. Full of sunlight, baby face

that smiles at the first sight of his mother. We decided

to fall in love with chaos, every morning to kneed

a new world, like a loaf of bread, warm and aromatic,

for our family of orphans. It was our privilege to disdain

them all, even the proselytism of fools wearing cassocks.

The crystal dawn arrived. Full of sunlight when we decided

to become the bridge where the first steps of Ubermensch

would be marked. We, the last of men, would find our end

because as Ubermensch loved life He loved us equally,

for we sacrificed our insignificant existence in search

of the imperfect perfection of the imperfect chaos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s