Tasos Livaditis-Selected Poems

ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ

          Σκέφτομαι, κάποτε, σε μια ιδιαίτερη ώρα, να διηγηθώ όλες τις

λεπτομέρειες, πώς, λόγου χάρη, άρχισε αυτή η αθεράπευτη αρρώ-

στια στον απέναντι τοίχο ή για εκείνη τη γυναίκα στο πάρκο, που

ήταν ολόκληρη καρφωμένη πάνω στό παγκάκι, και λέω καρφωμένη

χωρίς ίχνος υπερβολής, τα καρφιά εξείχαν σαν μικρά κουμπιά πάνω

απ’ τα ρούχα της, ενώ η τσάντα με την ταυτότητά της κυλούσε

μες στο ρυάκι, για να μην ξέρουμε τίποτα γι αυτήν, κι όπως ανέ-

βηκα στη σοφίτα που μου `χαν παραχωρήσει για τη νύχτα, είδα

πως είχαν μετακομίσει, και δεν έμενε παρά λίγο άχυρο, επειδή

είχαν πάντα το φόβο του ξεπεσμού, κι ήταν στιγμές που όλοι περί-

μεναν το αναπόφευκτο, κι όταν νύχτωνε ήρεμα, ησύχαζαν, γιατί

εκείνοι δεν πηγαινοέρχονταν στο διάδρομο, να δούν ακριβώς πίσω

απ’ την πόρτα του βάθους.

         Γι’ αυτό κι εγώ κρατιέμαι παράμερα, με την ελπίδα να ξαναβρώ

εκείνη τη χαμένη ψυχή.

 THE NAILS

    Sometimes, on a special hour, I think of narrating all the details:

how for example this incurable disease started on the opposite wall

or about that woman in the park whose body was nailed on the bench

and I say this without exaggeration; the nails protruded from her cloths

like small buttons while her purse with her identity card floated down

the creek that we couldn’t find out anything about her and as I

went up to the loft they allotted to me for the night I discovered they

had moved and only hay was left behind because they always had

the fear of comedown and there were moments when everyone

anticipated the inescapable and when the night fell serenely they

quietened down because the others weren’t going back and forth

in the hallway to look behind the far end door.

     For this I’ve stayed on the sidelines hoping to rediscover that

lost soul.

Red in Black, poetry by Manolis Aligizakis

ΡΟΔΑΥΓΗ

Ροδαυγή κι ο ουρανός

κελαηδούσε πουλί νιόβγαλτο

απ’ τη μήτρα τ’ ανέσπερου

όταν τα μάτια άνοιξες

και χαμογέλασες

ώρα πολλή αμίλητος

που κοιτούσα

το πρόσωπο σου

στο φως που έλαμπε

και είπες

υπέροχα έτσι που με κοιτάς

κι ήταν αυτό απάντηση

κι η ερώτηση

καθώς εχάθηκα στη λάμψη

των ματιών σου

DAWN

Dawn when the sky sang

newborn chick

just out of the uterus

of the ineffable

when you opened your eyes

and smiled

that for hours I was gazing your face

which shone in the sunlight

and you said

so beautiful

when you look at me that way

and this was the answer

and the question

when I surrendered

to the gleam of your eyes

Constantine Cavafy-Poems

ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΑ

Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.

Μα της συνθέσεως μ’ αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης.

Η μέρα μ’ επηρέασε. Η μορφή της

όλο και σκοτεινιάζει. Όλο φυσά και βρέχει.

Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.

Στην ζωγραφιάν αυτή κοιτάζω τώρα

ένα ωραίο αγόρι που σιμά στη βρύση

επλάγιασεν, αφού θ’ απέκαμε να τρέχει.

Τί ωραίο παιδί, τί θείο μεσημέρι το έχει

παρμένο πια για να το αποκοιμίσει.—

Κάθομαι και κοιτάζω έτσι πολλήν ώρα.

Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψη της.

PAINTED

I love my work and I’m careful with it.

But today the slow pace of composition discourages me.

The day has affected me. It grows

steadily darker with wind and rain,

until I’d rather see than speak.

In this painting I am looking at now,

a handsome youth is lying down

next to the spring, worn out from running.

How handsome he is; a divine noon

has overtaken him and put him to sleep.—

I stand and stare at him for a long time.

And again in my art I find rest from the labour of making it.

Parallelism in Ferdinand Hodler’s Symbolist Painting

A R T L▼R K

Self-portrait3-artist-Ferdinand-Hodler Ferdinand Hodler, Self-portrait, c. 1900

On the 14th March 1853, Swiss painter Ferdinand Hodler was born in Gürzelen, canton of Berne. Hodler’s friend, Symbolist poet Louis Duchosal described him as “a mystic and a realist, a duality which disconcerts and disorients …. He excels in rendering the things of the past or of the dream and the realities of life.” (‘Le Salon Suisse’, Revue de Genève, 20 October 1885). The artist began his training in the 1870s, as a realist painter of everyday scenes, but as he made more connections with literary Symbolism during the next decade, his interests shifted towards rendering spiritual concepts by means of figurative symbols. In the 1890s he began a series of monumental allegorical paintings that would keep him occupied for the rest of his life.

In most of them there is a strong correspondence between landscape and figure. This relation was…

View original post 856 more words

Περσέας

ΕΛΛΑΣ

Η ιστορία του Περσέα είναι περιπετειώδης, όπως αρμόζει άλλωστε σε έναν ημίθεο.. Προπάππος του ήταν ο βασιλιάς του  Άργους Άβας, ο οποίος λέγεται ότι έζησε γύρω στα 1410 π.Χ. Παντρεύτηκε  την Λυσιμάχη, κόρη του Πόλυβου της Εύβοιας και την Αγλαΐα, κόρη του Μαντινέως και εγγονή του Λυκάονος. Απόκτησε δύο γιους, τον Προίτο και τον  Ακρίσιο.

View original post 1,814 more words