Katerina Anghelaki Rooke-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis


Δεν υπάρχει σύνορο

ανάμεσα στο φως της μέρας και της νύχτας.

Τρίζει το σκαρί και οι ρεμβασμοί της πλώρης

συνέχεια αιωνειότητας.

Η ψυχή μου καυτός ανεμοστρόβιλος

υπόσχεται το τίποτα.

Εγώ που τόπους είχα ονειρευτεί

όπου τ’ άλογα ξέφρενα τρέχουν

στα γλιστερά μονοπάτια του ήλιου

σ’ άρματα κι άμβωνες

το κορμί μου στα ύψη οραματίστηκα.

Κι όμως τις μέρες μου ταχτικά τελείωνα

εκεί στο πατρογονικό πηγάδι

με τα πρόσωπα και τα πράγματα της αυλής

μαζί μου χρόνους πολλούς σβησμένους.

Χάνεται η ομορφάδα  των βουνών

όταν τόπο δεν έχεις υψηλό να δεις.

Το ρόλο υποδύθηκα του σύννεφου

που δε θα φέρει ποτέ ευλογία.


There is not a separating line between

the light of day and the light of night.

The hull and the revelry of the prow

squeak the continuance of endlessness.

My soul, the fiery whirlwind,

promises nothing.

I who dreamed of landscapes

where horses galloped unimpeded

in slippery paths of sun-downs

I envisioned my body in heights

in armories and pulpits.

Yet I often ended my days

there at the ancestral well where

faces and things of the yard remained

with me for many forgotten years.

The beauty of the mountain vanishes

if you don’t have a vantage point

from where to gaze.

I assumed the role of the cloud

which won’t ever bring a blessing.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s