Titos Patrikios-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis


Δεν είναι η θύμηση των σκοτωμένων φίλων

που μου σκίζει τώρα τα σωθικά.

Είναι ο θρήνος για τουε χιλιάδες άγνωστους

που αφήσανε στα ράμφη των ππυλιών

τα σβησμένα μάτια τους

που σφίγγουνε στα παγωμένα χέρια τους

μια φούχτα κάλυκες κι αγκάθια.

Τους άγνωστους περαστικούς διαβάτες

που ποτέ μας δε μιλήσαμε

που μόνο κάποτε για λίγο κοιταχτήκαμε

όταν μας έδωσαν τη φωτιά του τσιγάρου τους

στο βραδινό δρόμο.

Τους χιλιάδες άγνωστους φίλους

που έδωσαν τη ζωή τους

για μένα.


It’s not the memory of executed friends

that rips my viscera;

it’s the lament for the thousands of unknown

men who left their blinded eyes

for the talons of birds,

those who held tightly a handful

of empty shells and thorns in their frozen palms;

for the unknown passersby

to whom we never talked,

those we only gazed at for a moment

when they helped light our cigarette

in the twilight path;

for the thousand unknown friends

who gave their lives

for me.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s