Tasos Livaditis-Poems//translated by Manolis Aligizakis

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΧΡΗΣΗ

     Βέβαια, όλα αυτά ήταν κάπως θολά, ίσως μάλιστα κι ανεξήγητα

γι’ αυτούς που σηκώνουν μ’ έμφαση το ποτήρι τους πάνω απ’ το

τραπέζι, χωρίς να βλέπουν ποιος το κρατά, ώσπου σιγά σιγά, η

καθημερινή χρήση μας κάνει θνητούς, έτσι προσπαθούσα πάντα να

κοιτάζω αλλού όταν χτυπούσε το κουδούνι, κι όταν ύστερα όλα

ησύχασαν, ήταν αργά, που είναι ο οικοδεσπότης, γιατί κρύβεται,

     ακούμπησα στο τραπέζι για να μην πέσω, ύστερα με κεφάλι

σκυφτό άνοιξα την πόρτα κι ακολούθησα το δρόμο μου.

     Και τα βράδυα, στο δείπνο, τους άκουγα να διηγούνται τις ιστο-

ρίες τους, αποσιωπώντας με τρόμο το σκοτεινό, απόμακρο έξω —

εκεί που είχαμε ζήσει.

DAILY USE

      Of course, all these were somehow vague perhaps even inexplicable

for the ones who raise their glass emphatically over the table without

seeing who holds it until slowly the everyday use makes us mortal

thus I always tried to look elsewhere when the doorbell rang and when

everything was quietened: where is the host, why is he hiding?

     I leaned on the table that I wouldn’t fall; then bowing my head

I opened the door and followed my path.

     And at night, dinner time, in horror I listened to them narrating

their stories that in a way silenced the dark, remote outside — there

where we had lived.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s