Yannis Ritsos-Poems, Selected Books


Αυτό ’ναι κάποτε που μας ξενίζει — η υπερτροφία

           του αμετάβλητου
κι η σιωπηλή τους αυτάρκεια — όχι αγέρωχη, διόλου·

           δεν πασχίζουν
να σου επιβάλλουν την ανάμνησή τους, να σου είναι αρεστοί.

            Οι γυναίκες
αφήνουν χαλαρή την κοιλιά τους, πεσμένες τις κάλτσες τους·

απ’ τ’ ασημένιο κουτί τις καρφίτσες· τις καρφώνουν μία μία
σε δυο κανονικές παρατάξεις στο βελούδο του καναπέ·

             μετά, τις μαζεύουν
και ξαναρχίζουν πάλι με την ίδια ευγενική προσοχή. Κάποιος

έρχεται απ’ το διάδρομο· — το μέτωπό του χτυπάει πάνω

             στην πόρτα·
αυτός δεν κάνει κανένα μορφασμό — κι ούτε ακούστηκε χτύπος,


This is what sometimes surprises us – the overgrowing of

         the unchangeable

and their silent self-sufficiency – not at all dignified they

         don’t try

to force you to remember them to please you The


leave their bellies slacken their stockings loose

         they take

pins from the silver box they pin them one by one

in two straight rows on the couch’s velvet then they

         pick them up

and start again with the same graceful attention A

          very tall person

comes in through the hallway – his forehead hits against

          the door frame

he doesn’t make any grimace – and no sound is heard

           at all

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s