Derek Walcott-Poems

It was my pleasure and joy to have met this great poet of the Caribbean at my Publisher’s event and the unparalleled experience to talk to him for while, which has left an unerasable mark upon my heart///Είχα την τύχη να συναντήσω αυτό τον εξαίσιο ποιητή της Καραβαϊκής και να συνομιλήσω μαζί του για λίγη ώρα. Γεγονός που έχει μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου.

WHITE EGRETS

Cautious of time’s light and how often it will allow

the morning shadows to lengthen across the lawn

the stalking egrets to wriggle their beaks and swallow

when you, not they, or you and they, are gone;

for clattering parrots to launch their feet at sunrise

for April to ignite the African violet

in the drumming world that dampens your tired eyes

behind two clouded lenses, sunrise, sunset,

the quiet ravages of diabetes.

Accept it all with leveled sentences,

with sculpted settlement that sets each stanza;

learn how to the bright lawn puts up no defences

against the egret’s stabbing questions and the night’s answer.

ΙΙ

Με προσοχή στο φως και πώς συχνά βοηθά
τους πρωινούς ίσκιους να μακρύνουν στο γρασίδι
τους μεγαλοπρεπείς ερωδιούς να κουνήσουν το ράμφος τους και να καταπιούν
καθώς εσύ, όχι αυτοί, ή εσύ κι αυτοί μαζί έχετε πεθάνει,
τους θορυβώδεις παπαγάλους να πετάξουν μακριά το ξημέρωμα
τον Απρίλιο να υποδαυλίσει τον αγάπανθο
στον τυμπανιώδη κόσμο που φέρνει δάκρια στα κουρασμένα σου μάτια
με τους δυο συννεφιασμένους φακούς, ανατολή, λιόγερμα
ο άφωνος όλεθρος του διαβήτη.
Δέξου τα όλα με ίσιες προτάσεις
με την ανάγλυφη διευθέτηση που απαιτεί η κάθε στροφή.
Κατάλαβε ότι το λαμπερό γρασίδι δεν αντιστέκεται
στο ράμφισμα της ερώτησης του ερωδιού μήτε στης νύχτας την απάντηση

Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Είχε ομίχλη όταν όλοι μαζί σαν τα μικρά παιδιά

μπήκαμε στο σχολείο και βρήκαμε το δάσκαλο να γράφει

στον πίνακα ένα τραγούδι που ιστορούσε έναν γνωστό μύθο,

που μας φάνηκε ανούσιος. Παρ’ όλα αυτά μας υποδέχτηκε

με χαρά, ιδιαίτερα το μύστη, που πάντα έμπνεε θαυμασμό

με τον ευχάριστο χαρακτήρα Του, με το αγέρωχο ύφος Του,

το ανάστημά Του αριστοκρατικό, κι ήταν σαν να μας οδηγούσε

πάντα σ’ έναν κήπο γιομάτο λουλούδια ανθισμένα, παιγνιδιάρες

πεταλούδες που κρέμονταν από κλωστές αγέρα, άνοιξη πλουμιστή,

κι ο δάσκαλος κατενθουσιασμένος έλεξε και ξαναέλεγε στους

μαθητές του, ‘προσοχή παιδιά, δεν είμαστε πάντα τυχεροί

να έχουμε τέτοιους σπουδαίους επισκέπτες’, κι ο Υπεράνθρωπος

γέλασε, ευχαριστημένος κι είπε: ‘Αυτοί οι μαθητές είναι

οι αυριανοί Υπεράνθρωποι’.

TEACHER

It was a foggy day when, like students we entered

the school; found the teacher writing something on

the board that narrated a familiar fable, which we found

tasteless. The teacher welcomed us, especially the initiate,

who always inspired admiration with his graceful persona,

His stature and it was as if He led us to a garden full

of bloomed flowers, playful butterflies hanging from

threads of air, colorful spring, and the teacher repeated

to his students, ‘attention children attention, it isn’t

often that we have such a special visitor’, Ubermensch

laughed and obviously pleased He said: ‘these students

are tomorrow’s Ubermenschen.’

Αργύρης Χιόνης, Ποιήματα

To Koskino

γ)
Πεδίο ναρκοθετημένο η καρδιά μου
όλοι την παρακάμπτουν.

δ)
Δεν είναι το ύψος από κάτω μου
Αλλά το ύψος από πάνω μου
που με τρομάζει.
Αντίστροφος ίλιγγος.

ε)
Μετά από τόσες ερήμους που διάνυσα,
χωρίς ούτε σταγόνα βροχής,
συνεχίζω να ελπίζω
στην ξαφνική παπαρούνα.

στ)
Μετά από τόσες φορές,
που μέτρησα και ξαναμέτρησα τα δάχτυλά μου,
συνεχίζω να επιμένω
ότι δεν είναι μόνο δέκα .

ζ)
Πάνω στη γη βαδίζω ακόμα κι όμως
μ’ έχουν τυλίξει κι όλας του θανάτου οι ρίζες.

η)
Η σιωπή αποψιλώνει την ψυχή μου
κι εγώ επιμένω να φυσάω δέντρα.
……

ι)
Η αιωνιότητα είναι φτιαγμένη από στάχτη,
ψυχών αποκαΐδια που την ονειρεύτηκαν…
…….

ιγ)
Ελάχιστη φλόγα του σπίρτου.
Κάθε που ανάβεις ένα τσιγάρο,
ονειρεύεσαι δάση, ονειρεύεσαι πόλεις,
ονειρεύεσαι την ίδια την κόλαση.

ιδ)
όσο περνούν τα χρόνια
μεγαλώνουν οι κλειδαρότρυπες,
μικραίνουν οι πόρτες.

ιε)

όσο περνούν τα χρόνια
λιγοστεύει η ζωή κάτω απ’τα…

View original post 53 more words

Στο έλεος του Θεού οι αρχαιολογικοί χώροι σε Μυκήνες – Τίρυνθα

ΕΛΛΑΣ

Περπατώντας στων μνημείων την ολόμαυρη ράχη…

Μεγαλώνει η λίστα με τα «ατοπήματα» του υπουργείου Πολιτισμού στα πιο σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία της χώρας.


View original post 386 more words

Νίκος Δόικος, Κοιλώματα της γης

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Κοιλώματα της γης

Πλαγιάσαμε στα μυστικά κοιλώματα της γης
γιομάτα πλατανόφυλλα του Οκτώβρη,
πέτρινες φλέβες σκαλισμένες στις πλαγιές,
μαλαματένιο φόντο, ιδεογράμματα
γνωστά μόνο στους μύστες
των παλιών μας εξεγέρσεων.

Ψηλάφισες με δισταγμό στο στήθος μου
βαθιάν ουλή παλιάς πληγής
στο στέρνο χαραγμένη
και μάτωσες χωρίς να πληγωθείς.

Σύννεφο πέρασε μπροστά ’πό το φεγγάρι
αρπάζοντας το φως του, καμαρώνοντας
τις φωτεινές ανταύγειες στις καμπύλες του,
τις φορτωμένες με ιδρώτα και βροχή.

Πόσες απρόσμενες βροχές
τότε που θέλαμε ήλιο
και πόσες άλλες αρνηθήκανε
τις λιτανείες και τα ξόρκια των αγρών
αφήνοντας λίγ’ άνθη ξηρασίας
ν’ απολογούνται για την στείρ’ απροθυμία τους.

Θά ’ρθει καιρός και πάλι να πλαγιάσουμε
στα μυστικά κοιλώματα της γης
γιομάτα ελπίδες κι όνειρα της Άνοιξης,
κόκκινες φλέβες κεντημένες στις πλαγιές
σε σμαραγδένιο φόντο, τα ορμητικά πρωινά,
όταν με πάθος θα εφορμάνε τα παιδιά μας
χωρίς τους μύστες των παλιών μας εξεγέρσεων.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα

View original post 18 more words