Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis


Είχε ομίχλη όταν όλοι μαζί σαν τα μικρά παιδιά

μπήκαμε στο σχολείο και βρήκαμε το δάσκαλο να γράφει

στον πίνακα ένα τραγούδι που ιστορούσε έναν γνωστό μύθο,

που μας φάνηκε ανούσιος. Παρ’ όλα αυτά μας υποδέχτηκε

με χαρά, ιδιαίτερα το μύστη, που πάντα έμπνεε θαυμασμό

με τον ευχάριστο χαρακτήρα Του, με το αγέρωχο ύφος Του,

το ανάστημά Του αριστοκρατικό, κι ήταν σαν να μας οδηγούσε

πάντα σ’ έναν κήπο γιομάτο λουλούδια ανθισμένα, παιγνιδιάρες

πεταλούδες που κρέμονταν από κλωστές αγέρα, άνοιξη πλουμιστή,

κι ο δάσκαλος κατενθουσιασμένος έλεξε και ξαναέλεγε στους

μαθητές του, ‘προσοχή παιδιά, δεν είμαστε πάντα τυχεροί

να έχουμε τέτοιους σπουδαίους επισκέπτες’, κι ο Υπεράνθρωπος

γέλασε, ευχαριστημένος κι είπε: ‘Αυτοί οι μαθητές είναι

οι αυριανοί Υπεράνθρωποι’.


It was a foggy day when, like students we entered

the school; found the teacher writing something on

the board that narrated a familiar fable, which we found

tasteless. The teacher welcomed us, especially the initiate,

who always inspired admiration with his graceful persona,

His stature and it was as if He led us to a garden full

of bloomed flowers, playful butterflies hanging from

threads of air, colorful spring, and the teacher repeated

to his students, ‘attention children attention, it isn’t

often that we have such a special visitor’, Ubermensch

laughed and obviously pleased He said: ‘these students

are tomorrow’s Ubermenschen.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s