Tasos Livaditis-Selected Poems


      Εκείνοι, βέβαια, είχαν φύγει, μα ο θάνατός τους είχε μείνει

εδώ και φτεροκοπούσε μέσα στις κάμαρες, έπρεπε να προστατεύω

με το χέρι τα μάτια μου για να διαβώ. Έτσι, δεν είδα τίποτα απ’

τον κόσμο.

     Μόνο, καμιά φορά, όταν ήμουν πολύ θλιμένος, η νεκρή μητέρα

κοίταζε, χαμογελώντας, πάνω απ’ τον ώμο μου, το παιδί πού

στέκει πίσω μας (κι ήταν τόσο απροσδόκητο που `χαμε μεγαλώσει),

έγερνα τότε στην καρέκλα και καθόμουν εκεί, βλέποντας τη

μαύρη σκιά των δέντρων να κατεβαίνει, γιατί το μόνο που έχει στον

κόσμο κανείς είναι να γείρει κάπου και να κλάψει το παιχνίδι που

έμενει στη μέση.


     Those of course had left, but their death had remained here and it

fluttered inside the rooms, I had to raise my arm to protect my eyes

in order to pass through. For this reason I saw nothing of the world.

     Only sometimes when I was very sad my dead mother smiled and

looked over my shoulder the child standing behind us (even though

it was so inattentive that we had grown) then I would lean on the chair

and sit there seeing the black shade of the trees descending because

the only thing one has in the world is someplace to lean and cry

for the game that remained unfinished.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s