Images of Absence, poetry by Manolis Aligizakis


Μόνο μια παιδική ηλικία είχα

που πάνω της εμπιστεύτηκα

το τρυφερό φιλί της μάνας

το απαλό της χέρι

στο γρατζουνισμένο γόνατο

τα Κυριακάτικα σιδερωμένα ρούχα

τη μυρωδιά της θάλασσας

απ’ ανοιχτό παράθυρο

προτού όλα γίνουν

χαμηλωμένα φώτα πόλης

σαν την ελπίδα και τον όρκο που έκανα

με κάθε τρόπο να τα καταφέρω

μια μέρα να καλοκαθίσω

στων χορτασμένων το τραπέζι


I had only one childhood

onto which I entrusted

the tenderness of my mother’s kiss

her soft hand over my scraped knee

the Sunday clothes always ironed

smell of sea

from the open window

before everything was floodlit

under dimmed city lights

my hope and the oath I took

one way or another

to someday sit comfortably

at the big table of the satiated

Yannis Ritsos-Poems, volume I


Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια,
έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μένουνε
σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ’ τη ζωή μου και τη ζωή σου,
πέρα πολύ. Δε φτάνει.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να έρθω μαζί σου…..

I know it’s late. Let me come

because for so many years day and night and purple noon

I remained lonely unyielding adamant and immaculate

still in my marriage bed immaculate and lonely

writing glorious verses on the knees of God

verses that I assure you will remain as incised in

           impeccable marble

beyond my life and your life farther beyond It’s not enough

Let me come with you

This house cannot contain me anymore

I can’t endure carrying it on my back

you have to always be careful very careful

to support the wall with the large buffet

to support the buffet with the very old engraved table

to support the table with the chairs

to support the chairs with your arms

to place your shoulder under the dangling beam

And the piano is like a closed black casket You don’t dare open it

You have to always be careful very careful so that they won’t fall

           so that you

won’t fall I cannot stand it

Let me come with you

Daily Dose of Bhagwad Gita

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 2- Verse 12

Chapter 2 – Contents of the Gita Summarised

Text 12 – Never was there a time when I did not exist, nor you, nor all these kings; nor in the future shall any of us cease to be.

Purport – In the Vedas – in the Kaṭha Upaniṣad as well as in the Śvetāśvatara Upaniṣad – it is said…

View original post 775 more words