Tasos Livaditis-Poems

ΓΙΟΡΤΗ

     Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί τα γράφω όλα αυτά, κι αν θα

παρηγορήσουν ποτέ κανέναν, προτιμούσα, λοιπόν, να μένω γονα-

τιστός (ήταν το δικό μου σπίτι) όμως, γρήγορα έχανα τον ειρμό με

τον ίσκιο εκείνων των μεγάλων φτερών πάνω στον τοίχο, ενώ

ήμουν ολομόναχος στην κάμαρα, έτρεχα τότε στο απάνω πάτωμα,

ψάχνοντας, κι ύστερα πιο πάνω, ως πέρα τους εξώστες. Ώσπου

όταν ξανακατέβαινα είχε τελειώσει η γιορτή.

     Άνοιγα τότε την πόρτα και κοίταζα ήρεμος τη νύχτα, επειδή

τίποτα δεν άλλαζε, κι ο καθένας ζει με τον τρόπο του την αιώνια

παραπλάνηση.

CELEBRATION

     Sometimes I question myself why do I write all these and if

they’ll  ever console someone therefore I preferred to kneel (this

was my own house) however I could lose my composure with

those shadows of feathers on the wall while I was all alone in

the room; then I would run to the upper floor searching, even

higher to the balcony. Until when I would come back down

the celebration was over.    

     Then I opened the door and I, serene, looked into the night

because nothing had changed and everyone lived the infinite

deception in their own way.

Red in Black, poetry by Manolis Aligizakis

ΤΟ ΧΡΕΟΣ


Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο ατένισε
την απεραντωσύνη του γαλάζιου ουρανού
μια ασκητική ηρεμία απλωνόταν
στο πρόσωπο του καθώς έτριβε
πάνω απ’ το νεροχύτη του
σε μια πλαστική σακκούλα
τα ξερά απομεινάρια του ψωμιού
που μάζευε όλη την εβδομάδα
μετά από προσεχτικό κι επίμονο τρίψιμο
στο τέλος είχε μια καλή χούφτα ψίχουλα.

Χαμογέλασε ικανοποιημένος, έβαλε
τα παπούτσια του, πήρε τη σακκούλα
και περπάτησε τριάντα μέτρα
προς τ’ ανατολικά του σπιτιού του
εκεί στο μεγάλο βράχο
που είχε κι ένα πλάτωμα στη μια μεριά
κι εκεί επάνω άδειασε
με προσοχή τα ψίχουλα του.
Με το ίδιο φωτεινό χαμόγελο
γύρισε στο σπίτι, έμεινε μερικά λεπτά
κι αφού πρόσεξε πως άρχισαν να πεταρίζουν
στο βράχο ένα σμάρι σπουργίτες
πήρε τον κατήφορο προς το χωριό.
Έφτασε νωρίς σήμερα στο καφενείο
ελαφρός σαν τον αγέρα, θα `λεγες
πως αιωρούνταν πάνω απ’ τη γη
κι είχε στα μάτια του ένα χαμόγελο
με την ευδαιμονία της Οικουμένης όλης

έκανα το χρέος μου, είπε

κι είδα στα μάτια του ένα σμάρι σπουργίτες
να τιτιβίζουν λες και μάθαιναν αρχαία ελληνικά
λες και μάθαιναν τη νέα γλώσσα της αγάπης

DUTY

He looked at the immenseness
of the blue horizon
through his open window
ascetic serenity spread on his face
as he was rubbing over his sink
a plastic bag with his leftover
pieces of bread collected
over a week and after a persistent
rubbing and squeezing he ended up
with one hand-full of crumbs.

He smiled, put on his shoes, then
he walked to the east of the house,
about thirty yards distance,
to a huge boulder with a flat area
on one side where he emptied
his crumbs carefully. With the same
happy smile he walked back to the house
he stood by the door and after he noticed
a flock of sparrows that rushed
to the bread crumbs, he walked out
toward the village. He arrived early
at the café. He looked as if he was
floating in the air and he had
the same smile on his lips
as if the bliss of the whole Universe
was bestowed unto him


my duty, he said to me

and I saw a flock of sparrows in his eyes
a flock of birds chirping as if learning ancient Greek
as if learning the new language of LOVE

Constantine P. Cavafy-Poems

ΕΙΓΕ ΕΤΕΛΕΥΤΑ

«Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;

Έπειτ’ από τα θαύματα του τα πολλά,

την φήμη της διδασκαλίας του

που διεδόθηκεν εις τόσα έθνη

εκρύφθηκ’ αίφνης και δεν έμαθε κανείς

με θετικότητα τί έγινε

(ουδέ κανείς ποτέ είδε τάφον του).

Έβγαλαν μερικοί πως πέθανε στην Εφεσο.

Δεν τόγραψεν ο Δάμις όμως  τίποτε

για το θάνατο του Απολλωνίου δεν έγραψεν ο Δάμις.

Άλλοι είπανε πως έγινε άφαντος στην Λίνδο.

Ή μήπως είν’ εκείν’ η ιστορία

αληθινή, που ανελήφθηκε στην Κρήτη,

στο αρχαίο της Δικτύννης ιερόν.—

Αλλ’ όμως έχουμε την θαυμασία,

την υπερφυσικήν εμφάνισί του

εις έναν νέον σπουδαστή στα Τύανα.—

Ίσως δεν ήλθεν ο καιρός για να επιστρέψει

για να φανερωθεί στον κόσμο πάλι

η μεταμορφωμένος, ίσως, μεταξύ μας

γυρίζει αγνώριστος.—Μα θα ξαναφανερωθεί

ως ήτανε, διδάσκοντας τα ορθά  και τότε βέβαια

θάαεπαναφέρει την λατρεία τών θεών μας,

και τες καλαίσθητες ελληνικές μας τελετές.»

Έτσι ερέμβαζε στην πενιχρή του κατοικία—

μετά μια ανάγνωση του Φιλοστράτου

«Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον»—

ένας από τους λίγους εθνικούς,

τους πολύ λίγους που είχαν μείνει. Άλλωστε—ασήμαντος

άνθρωπος και δειλός—στο φανερόν

έκανε τον Χριστιανό κι αυτός κ’ εκκλησιάζονταν.

Ήταν η εποχή, καθ’ ήν βασίλευεν

εν άκρα ευλαβεία, ο γέρων Ιουστίνος,

κ’ η Αλεξάνδρεια, πόλις θεοσεβής

αθλίους ειδωλολάτρας αποστρέφονταν.

IF AND SINCE HE DIED

“Where did he retire, where did the Sage disappear to?

After his countless miracles,

and the fame of his teaching

that spread over so many nations

he suddenly hid and no one learned

with certainty what happened to him

(nor has anyone ever seen his grave).

Some said that he died in Ephesus.

But Damis didn’t record it; nothing was written

by Damis about the death of Apollonios.

Others said that he vanished in Lindos.

Or perhaps the story

that he ascended in Crete is true,

at the sacred temple of Dictynna.—

However we have his exquisite,

supernatural appearance

to a young student in Tyana.—

Perhaps the time has not come for him to return

and appear to the world again;

or perhaps he is roaming among us

incognito.—But he will reappear

as he was, teaching the right things; and then of course

he will reestablish the worship of our gods,

and our refined Hellenic ceremonies.”

This was the way he mused in his poor house—

one of a few pagans,

one of the very few who remained—

after reading Philostratos’

On Apollonius of Tyana

In any case—an insignificant

and timid man—on the surface

he played the Christian and he, too, went to church.

It was the era when in utmost piety

the king who reigned was the aged Ioustinos,

and Alexandria, a god-fearing city,

abhorred the miserable idol worshipers.

Χ. Π. Σοφίας, Billie

To Koskino

Στοὺς ἀνθοὺς τοῦ δρόμου
μὲ φτεροῦγες πληγωμένες
μακιγιαρισμένη μὲ χρώματα
γιασεμιῶν. Μέθη νυχτερινῶν
ἀγγέλων μὲ χείλη ἐαρινῶν
κήπων μὲ τὸ βλέμμα τοῦ
ξημερώματος τῶν σκιῶν.
Μὲ τὸ αἷμα τῶν στίχων στὸ
βασανισμένο κορμί της μὲ τὴ
μελαγχολία τῆς δυνατῆς βροχῆς.

*Από τη συλλογή “τετράφωνη συγχορδία”, εκδόσεις στο περιθώριο, Μάρτιος 2021.

View original post

Το χρονικό της έρευνας στον Θησαυρό του Ατρέα

ΕΛΛΑΣ

Διάλεξη με τίτλο «”Στου τάφου απάνω το θυρί, στο γείσο του γρανίτη, μες στο λιθένιο τρίγωνο βγαίνει μικρή βαλανιδιά”. Το άγνωστο και συναρπαστικό χρονικό της έρευνας στον Θησαυρό του Ατρέα, πριν και μετά την Ελληνική Επανάσταση» διοργανώνουν ο Αιγεύς – Εταιρεία Αιγαιακής Προϊστορίας και το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου τιμώντας τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.


View original post 394 more words

Daily Dose of Bhagwad Gita

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 2- Verse 14-15

Chapter 2 – Contents of the Gita Summarised

Text 14 – O son of Kuntī, the nonpermanent appearance of happiness and distress, and their disappearance in due course, are like the appearance and disappearance of winter and summer seasons. They arise from sense perception, O scion of Bharata, and one must learn to tolerate them without being disturbed.

Purport…

View original post 474 more words