Tasos Livaditis-Poems


     Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί τα γράφω όλα αυτά, κι αν θα

παρηγορήσουν ποτέ κανέναν, προτιμούσα, λοιπόν, να μένω γονα-

τιστός (ήταν το δικό μου σπίτι) όμως, γρήγορα έχανα τον ειρμό με

τον ίσκιο εκείνων των μεγάλων φτερών πάνω στον τοίχο, ενώ

ήμουν ολομόναχος στην κάμαρα, έτρεχα τότε στο απάνω πάτωμα,

ψάχνοντας, κι ύστερα πιο πάνω, ως πέρα τους εξώστες. Ώσπου

όταν ξανακατέβαινα είχε τελειώσει η γιορτή.

     Άνοιγα τότε την πόρτα και κοίταζα ήρεμος τη νύχτα, επειδή

τίποτα δεν άλλαζε, κι ο καθένας ζει με τον τρόπο του την αιώνια



     Sometimes I question myself why do I write all these and if

they’ll  ever console someone therefore I preferred to kneel (this

was my own house) however I could lose my composure with

those shadows of feathers on the wall while I was all alone in

the room; then I would run to the upper floor searching, even

higher to the balcony. Until when I would come back down

the celebration was over.    

     Then I opened the door and I, serene, looked into the night

because nothing had changed and everyone lived the infinite

deception in their own way.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s