Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

EXILE DIARIES

29 Οχτωβρίου 1948

Κοιμόμαστε λίγο — δεν μας φτάνει.

Όλη νύχτα ροχαλίζουν οι εξόριστοι —

κουρασμένα παιδιά, κουρασμένα;.

Απ’ όξω είναι τ’ αστέρια — πολύ μεγάλα αστέρια

κουρεμένα αστέρια που οι τρίχες τους φυτρώνουν άγριες

σαν το κεφάλι του Άη-Γιάννη του Προδρόμου

ή σαν του δικού μας Παναγιώτη.

Είναι και τα μικρά βατράχια μέσα στο φλισκούνι.


Το πρωί μας χτυπάει καταπρόσωπο ένας ρόδινος ήλιος

καθρεφτισμένος με τον πιο συνηθισμένο τρόπο στη θάλασσα πέρα

όμοιος μ’΄εκείνες τις φτηνές ελαιογραφίες που πουλούν

          στα σκσλιά του Αρσακείου

κι είναι παράξενο που ένας τέτοιος ήλιος μας αρέσει.

Ένας-ένας, δυο-δυο, πολλές φορές και πιότεροι

σταματάμε στο προαύλιο ή στο λόφο και τον κοιτάμε.

Και τούτος ο ήλιος μας χτυπάει με δύναμη τα πρόσωπα

όπως εκείνος ο ξυπόλυτος χωριάτης ραβδίζει

τις μυγδαλιές; να πέσουν τα στερνά τους μύγδαλα.

Ύστερα σκύβουμ τα μάτια, κοιτάμε τα παπούτσια μας,

κοιτάμε το χώμα. Δεν έπεσε τίποτα.

29th of October 1948

We sleep a little, not enough;

the exiled snore all night long —

tired, very tired children.

Stars, very big stars gleam outside

tired stars with rough hairs

like the St John’s head

or like our Panagiotis’

and the small frogs on the dried mint leaves.

Each day our faces are hit by the rosy morning sun

reflected, in the simplest way, on the far away sea,

similar to those oil paintings they sell at the stairs

          of the Arsakeio School

and it’s strange that we like such a sun;

one by one, two at a time, sometimes more than two

we stop in the courtyard or on the hill and gaze at it

and this sun hits our faces with such force

like the barefoot villager who whips

the almond trees to drop their last almonds to the ground.

Soon after, we lower our eyes, we focus on our shoes,

we look at the ground. Nothing has fallen.

Tasos Livaditis-Poems

      ΩΣΤΟΣΟ, η είδηση που περιμέναμε έφτασε, και θα μπορούσε

ίσως ν’αλλάξει τη ζωή μας, αν δεν ήταν σε μια γλώσσα

άγνωστη, που κάποιοι που την ήξεραν είχαν πεθάνει, όλοι νέοι,

όμως ο κόσμος συγκινήθηκε, αφού στο τέλος ήταν μια πατρότητα

κι αυτή, κι όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο

άνθρωπος που έψαχνε ανάμεσα στα παλιά πεταμένα πράγματα,

έξω απ’την πόλη, γύρισε και με κοίταξε κι όσο κι αν ήμουν

δύσπιστος, δεν μπόρεσα να μην αντιληφθώ το θησαυρό, γιατί το μήνα

Νοέμβριο οι νύχτες έχουν ολότελα μεγαλώσει, κι οι καυτές πατάτες

που συναλλάζαμε από χέρι σε χέρι άχνιζαν μέσα στο βράδυ, όπως

αυτός που προσεύχεται.

      AND YET, the news we expected reached us and it could

perhaps change our lives if it wasn’t in an unknown language

the people who spoke it had all died young but the crowd was

touched it was finally just a matter of fatherhood and as it happens

in such cases the man who searched in the old discarded things in

the city’s outskirts turned and looked at me and no matter how

a doubter I was, I couldn’t but smell the treasure because in

November the nights are very long and the boiled potatoes

we threw from hand to hand steamed in the night like one

who prays.

Daily Dose of Bhagwad Gita

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 1- Verse 29-30

Chapter 1 – Observing the Armies on the Battlefield of Kuruksetra

Text 29 – My whole body is trembling, my hair is standing on end, my bow Gāṇḍīva is slipping from my hand, and my skin is burning.

Purport – There are two kinds of trembling of the body, and two kinds of standings of the hair on end…

View original post 304 more words