Derek Walcott-Poet of the Carribean

Είχα την τύχη να συναντήσω αυτό τον εξαίσιο ποιητή της Καραβαϊκής το 2010, επτά χρόνια πριν φύγει, σε εκδήλωση που οργάνωσε ο εκδότης μου Ekstasis Editions και να συνομιλήσω μαζί του για λίγη ώρα. Γεγονός που έχει μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου. Του απενεμήθη το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1992.

It was my pleasure and joy to have met this great poet of the Caribbean (in 2010 7 years before his passing) at my Publisher’s event and the unparalleled experience to talk to him for while, which has left an inerasable mark upon my heart. In 1992, Walcott won the Nobel Prize in Literature. The Nobel committee described his work as “a poetic oeuvre of great luminosity, sustained by a historical vision, the outcome of a multicultural commitment.”

WHITE EGRETS//ΛΕΥΚΟΙ ΕΡΩΔΙΟΙ

VII

I hadn’t seen them for half of the Christmas week,
the egrets, and no one told me why they had gone,
but they are back with the rain now, orange beak,
pink shanks and stabbing head, back on the lawn
where they used to be in the clear, limitless rain
of the Santa Cruz valley, which, when it rains, falls
steadily against the cedars till it mists the plain.
The egrets are the colour of waterfalls,
and of clouds. Some friends, the few I have left,
are dying, but the egrets stalk through the rain
as if nothing mortal can affect them, or they lift
like abrupt angels, sail, then settle again.
Sometimes the hills themselves disappear
like friends, slowly, but I’m happier
that they have come back, like memory, like prayer.

VII

Δεν τους είχα δει σχεδόν μισή εβδομάδα των Χριστουγέννων,

τους ερωδιούς, και κανείς δεν μου είπε αν είχαν αποδημήσει

μα γύρισαν πίσω με τη βροχή, πορτοκαλλί ράμφη,

ροζ κνήμες κι αιχμηρά κεφάλια, ξανά στο γρασίδι που

βημάτιζαν στη διάφανη βροχή της Κοιλάδας του Σάντα

Κρουζ που όταν αρχίζει να βρέχει, βρέχει συνέχεια

στους κέδρους ώσπου να πλημμυρίζει τον κάμπο.

Οι ερωδιοί παίρνουν χρώμα απ’ τον καταρράκτη

και τα σύννεφα. Φίλοι μου, απ’ τους λίγους που

μου έχουν απομείνει, λίγο-λίγο πεθαίνουν μα

οι ερωδιοί καμαρώνουν μέσα στη βροχή σαν να μην

τους επηρρεάζει τίποτα ανθρώπινο ή πετούν σαν

ξαφνικοί άγγελοι, κι αφού αλλάξουν τόπο ξανακάθονται.

Μερικές φορές ακόμα κι οι λόφοι εξαφανίζονται σαν

τους φίλους, αργά αργά, αλλά μου δίνει μεγάλη χαρά

όταν ξαναγυρίζουν, σαν μνήμη, σαν προσευχή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s