Pelin Batu-Poems in two languages


The goddess is furious –

she found my number in her husband’s phone.

It was assuredly no fault of mine

but as any student of mythography knows

it matters not whether you are right or wrong,

once the gods are piqued, nought can or will be done.

Her mouth full of burning thorns

she inlays an ontology of anger

which is the history of metamorphosis

out fall all her unfortunates,

a host of frogs and toads…

One proud of a sweater she knit

                                    turned into an agile spider

the other of her fecundity

                                    now a sobbing rock

those who caught the eye of a lascivious god

now perfumed trees or stars studded to the sky.

Exciting their ravenous appetites, we have bled

inciting their wuthering rage, we have fled

but no earth opened for our bones

and no cave offered us refuge.

Not even the imaginary topography of Tartarus

cleaned us with her five rivers.

Will I never be forgotten

Will I never be forgiven?


Goddesses do not forget.

An eternal solitude as penance

I wait.

A torsion of a body spreading impotence

I wait.

What will I be next?


Η θεά είναι οργισμένη —

ανακάλυψε τον αριθμό μου στου άντρα της το τηλέφωνο.

Δεν ήταν δικό μου λάθος, σας βεβαιώ

μα καθώς γνωρίζει ο καθε μαθητής μυθογραφίας

δεν έχει σημασία αν είσαι σωστός ή κάνεις λάθος

όταν οι θεοί είναι πικαρισμένοι τίποτα δεν είναι δυνατό να γίνει.

Με τοο στόμα της γεμάτο καυτερά αγκάθια

καθορίζει την οντολογία της οργής

που είναι η ιστορία της μεταμόρφωσης

που κρύβει βατράχους και βατραχάκια…

Η περήφανη για το πουλόβερ που έπλεξε

μεταμορφώθηκε σ’ ευέλικτη αράχνη

η άλλη για την ευφορία της

μεταμορφώθηκε σε θρηνούντα βράχο

εκείνες που είδαν τις ερωτικές ματιες της θεάς

έγιναν αρωματικά δέντρα ή αστέρια τ’ ουρανού.

Ερεθίζοντας την αχόρταγη λαιμαργία τους έχουμε χύσει αίμα

υποδαυλίζοντας την κορυφαία οργή τους, αναχωρήσαμε

αλλά κανένα καταφύγιο δεν βρέθηκε για το σώμα μας

καμμιά σπηλιά δεν μας προστάτευσε.

Ούτε η φανταστική τοπογραφία στα Τάρταρα

με τους πέντε ποταμούς του δεν μας εξάγνισε.

Θα με ξεχάσουν ποτέ;

θα με συγχωρήσουν ποτέ;


Οι θεές δεν ξεχνούν

θα τιμωρηθώ μ’ αιώνια μοναξιά

και θα περιμένω.  


Ποιά θα είμαι την επόμενη φορά;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s