Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

EXILE DIARIES

3 Νοεμβρίου 1948

Μόλις πάμε ν’ ανοίξουμε μια πόρτα

ο αγέρας την κλείνει.

Έτσι κλειδωμένοι απ’ έξω

σφίγγουμε καθένας τα κλειδιά του

μ’ όλο πούχουμε μονάχα μια στάμνα

μ’ όλο που κανένας μας δεν λεχει σπίτι.

Σήμερα δεν ξέρω να μιλήσω.

Σήμερα μιλάω στο πρώτο πρόσωπο.

Σαν σε χτυπάει  ο δικος σου η πίκρα είναι διπλή.

Ένα λεωφορείο πέρασε το απόγευμα.

Ένας ξένος με χαιρέτισε στα χωράφια.

Ήθελα να του πως ευχαριστώ, Δεν μίλησα.

Ξέχασα να κοιτάξω τα σύννεφα. Ναι, οι μυγδαλιές

πήρανε χρώμα καστανό, θάναι που χινοπώριασε

κι οι μύγες πλήθυναν πολύ. Κάθουνται στο χαρτί που γράφω.

Και τί που πήραν χρώνα καστανό-βιολετί; Τα μερμήγκια

έχουν το χωματένιο σπίτι τους, είναι ζέστη  εκεί μέσα.

Εγώ δεν χωράω στη φωνή μου. Τα πόδια μου

Μένουν απ’ όξω. Κρυώνω. Και με βλέπουν.

Θα πρέπει νάφταιξα πολύ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s