Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Miltos Sachtouris

Η σκηνή

Απάνω στο τραπέζι είχανε στήσει
ένα κεφάλι απὸ πηλὸ
τους τοίχους τους είχαν στολίσει
με λουλούδια
απάνω στο κρεβάτι είχανε κόψει απὸ χαρτὶ
δυο σώματα ερωτικὰ
στο πάτωμα τριγύριζαν φίδια
και πεταλούδες
ένας μεγάλος σκύλος φύλαγε
στη γωνιά

Σπάγγοι διασχίζαν το δωμάτιο απ᾿ όλες
τις πλευρὲς
δε θα ῾ταν φρόνιμο κανεὶς
να τους τραβήξει
ένας απὸ τους σπόγγους έσπρωχνε τα σώματα
στον έρωτα

Η δυστυχία απ᾿ έξω
εγδερνε τις πόρτες.

STAGE

They had placed a head

made of clay on the table

they had decorated the walls

with flowers

they had cut out of paper two bodies

making love on the bed

on the floor you could see snakes

and butterflies

a big dog was guarding

at the corner

strings were criss-crossing the room

from every direction

it wouldn’t be prudent to pull them

one of the strings was pushing the bodies

to make love

just outside the misfortune

was scratching the door.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

EXILE DIARIES

6 Νοεμβρίου 1948

Τίποτα. Τίποτα. Λαθέψαμε.

Είναι στενά τα λόγια, στενά τα βρεβάτια —

δεν μπορείς να γυρίσεις απ’ τ’ άλλο πλευρό.

Ως τώρα λέγαμε

σα θα δουλεύουμε όλοι στο κουβάλημα της πέτρας

η μέσα πέτρα θάλιωνε. Τίποτα.

Μετράω τα δάχτυλα των δυο χεριών μου.

Τα βρίσκω σωστά.

Τ’ άλλα δεν ξέρω να τα μετρήσω.

Θα πει πως δεν είναι σωστά.


Στο τέλος του λογαριασμού κρέμεται μια βλαστήμια.

6th of November

Nothing. Nothing. We were wrong.

Words are short, beds are narrow,

you can’t turn to your other side.

To this day we used to say:

as long as we keep on carrying rocks

the internal rock will eventually crack. Nothing.

I count the fingers of both hands.
I find them right.
I don’t know how to count other things.

That means they aren’t right.


A curse is hanging off the edge of the count.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I

ΘΥΡΩΡΕΙΟ//CARETAKER’S DESK

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

Ήξερς τί παράσταιναν οι διαδοχικές του μεταμφιέσεις

(συχνά κι αυτές αναχρονιστικές και πάντα αόριστες)

τον ξιφομάχο, τον κήρυκα, τον ιερέα, τον σκοινοβάτη,

τον ήρωα, το θύμα, τον νεκρό, την Ιφιγένεια. Δεν ήξερε

εκείνον που μεταμφιεζόταν. Τα πολύχρωμα κοστούμια του

σωρός στο πάτωμα, καλύπτοντας την τρύπα του πατώματος,

και στην κορφή του σωρού το λαξευμένο, χρυσό προσωπείο,

και μεςς το κούφωμα του προσωπείου το αχρησιμοποίητο πιστόλι.

The Unknown

He knew what his successive disguises stood for

(even with them often out of time and always vague)

a fencer a herald a priest a rope walker

a hero a victim a dead Iphigenia He didn’t know

the one he disguised himself as His colorful costumes

pile on the floor covering the hole of the floor

and on top of the pile the carved golden mask

and in the cavity of the mask the un-fired pistol

Dimitra Kouvata, Two poems in English

To Koskino

After the peasants’ manner

Cut a slice of bread
After the peasants’ manner
With the bread resting by the chest.
Broke it into pieces and divided it.
one for battered children
one for unfulfilled dreams
one for you
that you been everything.
Peeled also the wine off.
So get food and drink.
The stray dogs
Licked their muzzles

*

Climb

It rained again tonight.
The garden was full of snails.
They climb on the thread their mucus.
They are immersed in what I have wisely hidden.
They know them well
especially those who observe
those seemingly helpless
and those who served
in a Sisyphus effort
to climb on vertical surfaces.
even dizzy
all their stocks
without any climbing training.
No reason for special outfit.

*From the collection “Σκυλί δεμένο”, Mandragoras Editions, 2017.
** Translation from Greek: Dimitris Troaditis.

View original post

Τόλης Νικηφόρου, ανώνυμοι

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

ανώνυμοι

είμαστε όλοι ανώνυμοι
άμμος που σκορπίζει ο χρόνος
στην έρημο του κόσμου

στιγμιαίες λάμψεις
φτερουγίσματα
προσωρινή απόδραση
από το τίποτα στην αυταπάτη

ζούμε τα δευτερόλεπτά μας
σ’ ένα περίπλοκο οικοδόμημα
επινοούμε θρησκείες και θεούς
μήπως και παρηγορηθούμε
για την αφόρητη αλήθεια του πεπρωμένου

είμαστε όλοι ανώνυμοι
εναλλασσόμενες σκιές της ύπαρξης
φαντάσματα σε θέατρο παραλόγου

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

View original post