Νάνος Βαλαωρίτης, Χρόνια και ζαμάνια

To Koskino

Δεν κατάλαβα διόλιου πώς πέρασε ο καιρός

Εκ των υστέρων φαίνονται όλα αλλοιώτικα
Είχα μια μεγάλη ανάγκη να μάθω τα καθέκαστα
Έκανα πίσω ολοταχώς για να πάω πιο γρήγορα μπρος
Εκείνη με κοίταζε μ’ ένα μάτι ανέκφραστο θολό

Ήμουν απ’ τους πρώτους που παραδέχτηκε πως είχε κάτι
Άρπαξα την τύχη μου απ’ τα μαλλιά την ώρα που πνιγόταν
Την κάθισα στο σκαμνί και μου μίλησε με λέξεις
Οι περισσότερες λέξεις ήταν γνωστές μα πολλές ήταν άγνωστες.

Πήρα λίγο πηλό κι έφτιαξα ένα κεφάλι για να σκεφτώ
Όταν το σκέφτηκα μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα
Και προχώρησα χωρίς δισταγμό έως το τέλος
Το τέλος δεν ήρθε όπως όταν το περιμένει κανείς

Κάτι που γίνεται δεν είναι πάντοτε πριν από κάτι άλλο
Με τη γλώσσα οι σχέσεις μου είναι τώρα πιο ήρεμες
Παρακολουθώ ό,τι γίνεται χωρίς να δίνω πολλή σημασία
Έκανα πολλές προβλέψεις που δεν επαλήθεψαν διόλου

Ανεβαίνουμε σιγά σιγά μα δεν…

View original post 143 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s