Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

Exile Diaries

18 Νοεμβρίου

Κοντοπούλι-Μούδρος. Λίγη ώρα. Ένα μεγάλο ταξίδι.

Το φορτηγό μες στη βροχή. Βλογιοκομμένα τοπία

πίσω απ το βρεγμένο τζάμι — οι μυγδαλιές, ένα σπίτι,

δεύτερο σπίτι, ο καπνοδόχος, μουσκεμένα πρόβατα,

δυο παιδιά χέρι-χέρι με τις σχολικές τους τσάντες —

είχα καιρό να δω παιδιά και δρόμους. Φτάσαμε.

Όσα χέρια μου σφίξαν τα χέρια είναι όρκοι,

δεν τους σβήνει η βροχή. Είμαι μια μάνα

πούχει πολλά-πολλά παιδιά. Κ’άθουμαι στη βροχή

και φωνάζω, «παιδιά μου, παιδιά μου»,

κι είμαι το παιδί των παιδιών, και χρειάζεται

να χαμηλώσω ακόμα κι άλλο, για να μπαίνω

στ’ αντίσκηνα του Μούδρου, ν’ ανεβαίνω

στο ψήλος των ματιών τους, να σκουπίζω τη βροχή

           απ’ τα μάγουλα τους

έτσι εύκολα που ο ήλιος κι η βροχή γίνονται φύλλα.

18th of November

Kontopouli-Moudros. A short period of time. A long

trip. The lorry in the rain. Pockmarked landscapes

outside the wet truck window: almond trees, a house,

a second house, the chimney, drenched sheep, two

kids hand in hand with their school bags; I hadn’t

seen school children in the road for a long time. We

arrived.

Innumerable hands shook my hand, oaths the rain can’t

wash away; I’m a mother with many children. I sit

in the rain and I call, my children, my children and

I am the child of the children and I have to lower myself

just to fit under the tents of Moudros, to raise myself

to the level of their eyes, to wipe the rain off their cheeks

since the sun and the rain turn into leaves so easily.

Titos Patrikios-Selected Poems

TITOS PATRIKIOS, Selected Poems

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ//END OF SUMMER

II

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω

χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκια απ’ το βήμα σου

χωρίς — πόσο γυμνός ακόμα θα `θελες να μείνω;

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου

όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου

όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα

μη με πιστεύεις — κι όμως σου λέω την αλήθεια.

δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα

να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

II

I don’t talk to you, I don’t see you

I don’t touch a shadow of your steps

I don’t — how naked you want me to be?

Don’t believe me, don’t believe me at all.

And when I place moments in my certain shape

when I refute your smile

when I call beauty a perishable shell

don’t believe me — although I tell you the truth.

I can’t endure this futile hope that

I survive in your by chance thought

though each night I warm it up again.

Tasos Livaditis-Selected Poems

      ΚΑΝΕΙΣ δεν ήξερε πως το πρόσωπό μου δεν ήταν αληθινό

και με πόση πανουργία ( κι άλλα ταπεινά τεχνάσματα) συγκράτησα

αυτή την αμφίβολη προσωπίδα, γιατί απ’ την πρώτη μερα είχαμε

χάσει κιόλας το πιο σημαντικό, κι ήμασταν πάντα τόσο λίγο εδώ,

σαν τα χέρια των ζητιάνων, που επιστρέφουν τη νύχτα στον παλιό

τους κάτοχο, φυσικά, το σπίτι ήταν πάντα κλειδωμένο, μα ο άλλος

είχε μπει πολύ πριν,

      “πρέπει να βγω” σκέφτηκα, “αλλιώς είμαι χαμένος”, κι ίσως

να το κατόρθωνα, αν δε με πρόδινε το βήμα μου, αυτό το προσεχτι-

κό βήμα των φτωχών, σα να θέλουν ν’ αποφύγουν το χειρότερο,

τόσο σαστισμένο, που ακόμα κι αν δεν υπήρχε ουρανός εμείς εκεί

θα πηγαίναμε.

       NONE knew that my face wasn’t real and with such

cunning (and other shady tricks) I retained this ambivalent

mask because from the first day we had already lost the most

important thing and we’ve remained here for such short time

like the hands of beggars that at night retreated to their original

owners; of course the house was always locked though the

other man had already been inside

     “I have to go out” I thought “otherwise I’m dead” and

perhaps I could managed this, unless my walk betrayed me

that careful walk of the poor as though trying to avoid the

worst, the so confused, that even if there wasn’t any

sky we would still have ended up there.     

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης: Ύμνος στο «Κάλλος»

ΕΛΛΑΣ

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Γράφει η Μαρία Θερμού

Τόσο για το ανδρικό, όσο και για το γυναικείο φύλο. Και αυτήν ακριβώς την έννοια του κάλλους, ως ομορφιάς σωματικής, αλλά και αρετών της ψυχής θα αναδείξει η έκθεση, που θα εγκαινιαστεί τον Σεπτέμβριο στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το οποίο διαθέτει για το σκοπό αυτό και τα δύο του κτήρια. Πρόκειται, άλλωστε, για μία γοητευτική προσέγγιση στην υπέρτατη ομορφιά, αν κρίνει κανείς από τα αντικείμενα μοναδικής τέχνης και απαράμιλλης αισθητικής , που πρόκειται να περιληφθούν σ’ αυτήν, αλλά και από το πλήθος τους, 305 για την ακρίβεια, από ελληνικά και ξένα μουσεία.

View original post 668 more words