Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume ΙI

ΑΓΡΥΠΝΙΑ/VIGILANCE

ΤΙ ΩΡΑ ΝΑΝΑΙ

(Απόσπασμα Ι)

Οι δυο ευκάλυπτοι μέσα στον ουρανό. Η άκρη μιας στέγης,

          κόκκινα κεραμίδια.

Μια ξύλινη σκάλα και τα ρούχα τ’ απλωμένα. Ο ουρανός πολύ

          γαλάζιος

κι η γριά σιωπή με το σακκούλι της. Χιλιάδες αποτσίγαρα στη

          μνήμη.

Γεύση πικρή. Δεν έχεις όρεξη. Προσμένεις το φεγγάρι

ήσυχα, μαλακά, σαν το περπάτημα της γάτας στο πεζούλι του

          απογεύματος.

Κουρτίνα τραβηγμένη στον ορίζοντα, καπνισμένη απ’ την κούραση

          της μέρας

όχι μακριά απ’ το χάνι με τα τέσσερα άλογα, σβήνει το δείλι

           στα καπούλια τους,

όχι μακριά απ’ το τελευταίο καλύβι στα προάστια ου φθινοπώρου.

Σβήνουν φωνές παιδιών πίσω απ’ τις μάντρες

και το ραβδί του χρόνου, γκάπα-γκούπου,

πιο κάτου στην ακρογιαλιά.

Ένα σταματημένο φορτηγό αυτοκίνητο άναψε το φως

ύστερα το παράθυρο

ύστερα κι άλλο.

Κοιτούν οι αγγέλοι τη βραδιά με τα δυο τους χέρια κάτω από

          το πηγούνι.

WHAT TIME IS IT?

(excerpt I)

Two eucalyptus trees in the sky. The edge of a roof,

             red tiles

a wooden staircase and the cloths on the cloths line. The sky

             painted light-blue

and the old silence with its sack, thousands of cigarette butts

             in my memory,

bitter taste. You have no appetite, you wait for the moon

to rise, slowly, silently like the cat’s walk on the ledge

             of the afternoon.

The curtain, smoked from the tiredness of the day,

is pulled aside upon the horizon, not too far from

the inn with the four horses — the dusk

             fades on their backs,

not far from the last shack in the distance of the autumn

             suburb.

The voices of children fade away behind the fence walls

and the cane of time, tick-tack is heard

down there by the seashore.

A stopped truck turned on its lights,

then the window

then another one.

The angels look at the evening with both hands

            under their chins. 

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume I

ΘΥΡΩΡΕΙΟ/CARETAKER’S DESK

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΟΙΚΙΑ

Έβγαλαν τα τραπεζάκια του καφενείου στο πεζοδρόμιο.

Έρχονται οι γέροι, κάθονται το απόγευμα. Η λιακάδα

πλαγιάζει πάνω στις εφημερίδες, σβήνει τις ειδήσεις.

Δεν μπορούν πια να διαβάσουν, ίσως και να θυμώνουν,

ίσως και να ξεχνιούνται, γιατί ο θάνατος πάντα

πιάνει το πίσω μέρος των εφημερίδων

καθώς και τις αυλές με τα κλειστά πηγάδια.

Κι είναι ήσυχο το απόγευμα στην παλιά συνοικία

σα νάχουν μετοικήσει όλες οι έγκυες γυναίκες.

Afternoon in the Old Neighborhood

They place the cafe tables on the sidewalk.

The old men come and sit every afternoon. Sunshine

leans onto newspapers erases news

They can’t read anymore – perhaps they’ll even get

angry perhaps they’ll even forget why death always

occupies the back page of newspapers

the same as backyards with the sealed-off water wells.

And everything is quiet this afternoon in the old

neighborhood as though all pregnant women have left.

Μαρία Πανούτσου, Είμαι ο απαγορευμένος καρπός

To Koskino

ερχόμουν και σε έβλεπα/ κοιμόσουν βαθειά/

δεν ήθελα να ξεβολέψω/το κορμάκι σου μαζεμένο

σε ένα σημείο ακραίο του κρεβατιού/ τα σεντόνια όχι κάτω από το σώμα σου/ αλλά γύρω / και ένα μαξιλάρι που δεν έμεινε στο κεφάλι σου ούτε στιγμή/

σ’ όλη την διάρκεια του ύπνου σου ερχόμουν και ξαναερχόμουν/ μήπως μπορέσω και φτιάξω το κρεβάτι καλύτερα/ αλλά εσύ κοιμόσουν βαθειά /το άφησα έτσι/χθές ανακάλυψα και ένα σημάδι που μου ζωγράφισες με το στόμα σου / σαν βεντάλια/ λίγο κάτω από τον ομφαλό/ ένοιωσα εκείνη την νύχτα ένα λεπτό σαν κλωστή πόνο/ από τα δόντια σου στην σάρκα μου/ και δεν περίμενα πως θα άφηνε ένα σημάδι απλωμένο/ μια καρδία; με βεντάλια; δώσε εσύ το όνομα / θα μου πεις γιατί παίρνω τον κόπο και τα γραφώ όλα αυτά/ γιατί όλα γίνονται / εργαλείο χαράς/ όταν γινόμαστε ένα και το δέρμα μου χάνεται μέσα στο δικό σου/ είναι τόσο…

View original post 98 more words

Τα πιο όμορφα κάστρα της Ελλάδας

ΕΛΛΑΣ

H Ελλάδα αποτελεί μια από τις λιγοστές χώρες στον κόσμο με τόσα πολλά κάστρα και φρούρια. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν πάνω από 600 κάστρα και φρούρια. Άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, άλλα ωραία και άλλα άσχημα, άλλα αρχαία και άλλα μεσαιωνικά, άλλα αχρηστευμένα και άλλα καλοδιατηρημένα.

View original post 3,105 more words

Μανόλης Αναγνωστάκης, Το περιθώριο ’68-’69 (αποσπάσματα)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το περιθώριο ’68-’69 (αποσπάσματα)

Τώρα πια που δε γράφω και η απόσταση του χρόνου με βοηθάει, βλέπω καθαρότερα πόσες φορές, πραγματικά, έπνιξα στο λαρύγγι μου τα ίδια μου τα τραγούδια.
Στα λιγοστά ποιήματα που, μέσα σε είκοσι πέντε και παραπάνω χρόνια, έγραψα, αν εξαιρέσω το πρώτο και ένα μέρος από το δεύτερο βιβλίο μου, σε πόσα από τα υπόλοιπα δεν έσβησα την τελευταία στιγμή λέξεις, δεν αλλοίωσα έννοιες, δεν αφαίρεσα ολόκληρους στίχους, γιατί υπήρχαν εκεί ίσως μερικά πράγματα που δεν έπρεπε ακόμα να ειπωθούν. Πόσοι άραγε απ’ αυτούς που, δίκαια, μ’ έψεξαν για «χαλαρότητα στην έκφραση», για «ηθελημένη ασάφεια», για «αδιαφορία στη μορφή», υποπτεύθηκαν πως είχα πετύχει σχεδόν πάντα την καίρια λέξη, που και μόνη της μπορούσε να ανακαλέσει ένα ολόκληρο νόημα, να στήσει έναν κόσμο – και δεν την έγραψα γιατί πίστευα (ή φοβόμουνα) πως δεν έπρεπε ακόμα να γραφτεί.

(Σ’ όλη μας τη ζωή βουλιάξαμε πολλά καράβια μέσα…

View original post 365 more words