Derek Walcott-Poems in two languages

Είχα την τύχη να συναντήσω αυτό τον εξαίσιο ποιητή της Καραβαϊκής το 2010, επτά χρόνια πριν φύγει, σε εκδήλωση που οργάνωσε ο εκδότης μου Ekstasis Editions και να συνομιλήσω μαζί του για λίγη ώρα. Γεγονός που έχει μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου. Του απενεμήθη το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1992.

It was my pleasure and joy to have met this great poet of the Caribbean (in 2010 7 years before his passing) at my Publisher’s event and the unparalleled experience to talk to him for a while which has left an inerrasable mark upon my heart. In 1992, Walcott won the Nobel Prize in Literature. The Nobel committee described his work as “a poetic oeuvre of great luminosity, sustained by a historical vision, the outcome of a multicultural commitment.”



We were by the pool of a friend’s house in St. Croix

and Joseph and I were talking; he stopped the talk,

on this visit I had hoped that he would enjoy,

to point out, with a gasp, not still or stalking

but fixed in the great fruit tree, a sight that shook him

“like something out of Bosch,” he said. The huge bird was

suddenly there, perhaps the same one that took him,

a sepulchral egret or heron; the unutterable word was

always with us, like Eumaeus, a third companion

and what got him, who loved snow, what brought it on,

was that the bird was such a spectral white.

Now when at noon or evening on the lawn

the egrets soar together in noiseless flight

or tack, like a regatta, the sea-green grass,

they are seraphic souls, as Joseph was.


Ο Ιωσήφ κι εγώ κουβεντιάζαμε καθώς στεκόμαστε γύρο

στην πισίνα σε σπίτι φίλου στο Σάντα Κρουά όταν

σταμάτησε να μιλά, στην επίσκεψη μου αυτή ήλπιζα

πως θα απολάμβανε, και θα υπέδειχνε με θαυμασμό,

όχι αδιάφορα αλλά περήφανα την εικόνα του υπέροχου

φρουτόδεντρου που τον συνετάραξε κάτι σαν από

τα έργα του Μπός, όπως είπε. Το τεράστιο πουλί

ξαφνικά ήταν εκεί, ίσως το ίδιο που τον είχε συγκινήσει,

ένας επιτύμβιος ερωδιός ή βατραχοφάγος. Η ανείπωτη

λέξη υπήρχε πάντα, σαν τον Εύμαιο, τρίτος σύντροφος

και τί του έκανε εντύπωση αφού του άρεσε το χιόνι, τί

του το θύμισε και γιατί ήταν αυτό το πουλί ένα τόσο

υπέροχο λευκό. Τώρα κάθε μεσημέρι ή εσπέρα που

οι ερωδιοί πετούν ψηλά απ’ το γρασίδι, όλοι μαζί σε μια

άηχη πτήση ή σε σειρά σαν φρεγάτες πάνω απ’ το πράσινο

γρασίδι μοιάζουν με αγγελικέςψυχές σαν τον Ιωσήφ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s