Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Miltos Sachtouris

Η σκηνή

Απάνω στο τραπέζι είχανε στήσει
ένα κεφάλι απὸ πηλὸ
τους τοίχους τους είχαν στολίσει
με λουλούδια
απάνω στο κρεβάτι είχανε κόψει απὸ χαρτὶ
δυο σώματα ερωτικὰ
στο πάτωμα τριγύριζαν φίδια
και πεταλούδες
ένας μεγάλος σκύλος φύλαγε
στη γωνιά

Σπάγγοι διασχίζαν το δωμάτιο απ᾿ όλες
τις πλευρὲς
δε θα ῾ταν φρόνιμο κανεὶς
να τους τραβήξει
ένας απὸ τους σπόγγους έσπρωχνε τα σώματα
στον έρωτα

Η δυστυχία απ᾿ έξω
εγδερνε τις πόρτες.

STAGE

They had placed a head

made of clay on the table

they had decorated the walls

with flowers

they had cut out of paper two bodies

making love on the bed

on the floor you could see snakes

and butterflies

a big dog was guarding

at the corner

strings were criss-crossing the room

from every direction

it wouldn’t be prudent to pull them

one of the strings was pushing the bodies

to make love

just outside the misfortune

was scratching the door.

George Seferis-Collected Poems

GEORGE SEFERIS-COLLECTED POEMS

ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ//ON STAGE

VII

Κι όμως εκεί, στην άλλη όχθη

κάτω απ’ το μαύρο βλέμμα της σπηλιάς

ήλιοι στα μάτια πουλιά στους ώμους

ήσουν εκεί. Πονούσες

τον άλλο μόχθο την αγάπη

την άλλη αυγή την ανάσταση

κι όμως εκεί ξαναγινόσουν

στη  υπέρογκη διαστολή του καιρού

στιγμή-στιγμή σαν το ρετσίνι

το σταλαχτίτη το σταλαγμίτη.

7

And yet there, on the other shore

under the black glance of the cave

suns in your eyes birds on your shoulders

you were there; you suffered

for the other struggle, love

the other dawn, reappearance

the other birth, resurrection;

and yet you were reborn

in the vast dilation of time

moment by moment like the resin

the stalactite, the stalagmite.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο διηγηματογράφος

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ο διηγηματογράφος

Ήσουν λιγομίλητος, κάτι κρυφό σε απασχολούσε.
Την αμηχανία της σιωπής ανάμεσά μας
πάσχιζα να την καλύψω με ένα από το λογοτεχνικό σινάφι.
Δυσοίωνα τα σημάδια της συμπεριφοράς σου,
όμως τα αγνόησα.

Κάναμε έρωτα.
Μετά καθώς φορούσες το παντελόνι
ένα εκρηκτικό ξέσπασμα σ’ έπιασε και είπες:
«Σκούριασα από την τεμπελιά,
πρέπει να το πάρω απόφαση να ξεκινήσω
το καινούριο μου βιβλίο.
Το μάζεμα από φοβερά βιώματα
που σαν γάγγραινα κουβαλάω μέσα μου
πρέπει επιτέλους να το βγάλω,
να το κάνω τέχνη.»
Έφυγες σχεδόν αμέσως, κλεισμένος στις έγνοιες σου –
ούτε με αναζήτησες ξανά.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

View original post