Tasos Livaditis-Selected Poems

ΑΝΩΜΑΛΑ ΠΑΘΗ

     Κάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θα `ναι φθινόπωρο σ’

εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσα-

με, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες — από τότε δεν ξαναβγήκα απ’

τ’ όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ

στ’ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό — γιατί,

ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανένανν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το

τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση

     σαν τήν αθανασία των ποιητών.

PERVERTED PASSION

     Someday I’ll remember of something so nice, it’ll be

autumn in that narrow side-street with the glass shops where

when we went bankrupt father sold dream books — since then

I never got out of the dream although I was cold; at least I could

fall back onto my perverted passion: melancholy or crowding —

because, let’s be honest, I never loved anybody and this tender

glance of mine was just for personal use

     like the immortality of the poets.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ενθυμήματα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ενθυμήματα

Του έκανε δώρο δύο κάστανα φτιαγμένα από ορείχαλκο
–στο κανονικό τους μέγεθος–
δώρο διακοσμητικό για τη βιβλιοθήκη του.

Μετά από χρόνια εκείνη τον εγκατέλειψε.
Έμεινε απαρηγόρητος,
πέρασε τον τρισκατάρατο τυφώνα του χωρισμού.

Κι όμως δεν είναι λίγες οι φορές
που οι καμπύλες από τα δύο κάστανα
–πάντα το ίδιο ράφι της βιβλιοθήκης–
με αποχαύνωση του θυμίζουν
κάτι από τις πανέμορφες καμπύλες της,
τις καμπύλες στο στήθος και στη ρώγα.

Η παραμυθία της αποχαύνωσης.
Τα κάστανα από ορείχαλκο
ανεκτίμητα ενθυμήματα.

Από τη συλλογή Ο κόσμος απροκάλυπτα (2018) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

View original post

Στο «φως» ερείπια ελληνορωμαϊκού οικισμού στα τείχη της Αλεξάνδρειας

ΕΛΛΑΣ

Τα ερείπια ενός οικισμού της ελληνορωμαϊκής εποχής της Αλεξάνδρειας, που υπήρξε και εμπορικό προάστιο, έφερε στο φως η αιγυπτιακή αρχαιολογική σκαπάνη στην περιοχή Σάτμπι, πολύ κοντά στο χώρο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας.


View original post 224 more words