Πύρρος: Ο Βασιλιάς της Ηπείρου

ΕΛΛΑΣ

Ο Βασιλιάς της Ηπείρου, Πύρρος, γεννήθηκε το 318 και πέθανε το 272 π.Χ. Η καταγωγή του ανάγεται στη γενιά του Αχιλλέα. Πατέρας του ήταν ο Αιακίδης βασιλιάς των Μολοσσών της Ηπείρου, που εκθρονίστηκε από τον Κάσσανδρο. Ο μικρός Πύρρος διασώθηκε από τον Γλαυκίωνα, ηγεμόνα των Ιλλυριών. Αργότερα, σε ηλικία 12 ετών ανέβηκε στο θρόνο, το 306 π.Χ.. Το 302 αναγκάζεται πάλι να εγκαταλείψει την Ήπειρο και να καταφύγει στον βασιλιά της Μακεδονίας Δημήτριο τον Πολιορκητή, όπου σαν έφηβος ακόμη έλαβε μέρος στην μάχη της Ιψού και διεκρίθη.

View original post 617 more words

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το σβήσιμο

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το σβήσιμο

Χήρα κι άτεκνη,
από ραγδαία αρρώστια ο θάνατος την πλησίαζε.
Τα ερωτικά γράμματα που της έστελνε ο άνδρας της
πριν από δεκαετίες
τα έκαψε στο πίσω μέρος του κήπου της.
Σαν ιερουργία που εξαγνίζει,
με συντριβή τα έκαψε,
για τη δυνατή αγάπη τους μέσα στα χρόνια.

Μακρινοί συγγενείς θα κληρονομούσαν το σπίτι της,
τα ερωτικά γράμματα και άλλα αντικείμενα
με αδιαφορία θα τα πετούσαν στα άχρηστα.

Από τη συλλογή Ο κόσμος απροκάλυπτα (2018) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

View original post

Μαριάνθη Μαρκοπούλου, Θέλω ο θάνατος να’ χει τα μάτια σου όπως ξαπλώνεις πάνω μου και με κοιτάς

To Koskino

του Θόδωρου

Θα ΄πρεπε να το είχαμε προβλέψει
από τον ξεθωριασμένο ουρανό που μας συνόδευε
από τον ατόφιο λυγμό του δρόμου που παραμέρισε
τέτοια μαύρα μάτια ούτε σε πορτραίτο του Φαγιούμ
να χωράνε μέσα
όλο τον σπαραγμό από τα λιμάνια των αποχωρισμών
και τους παλιούς σιδηροδρομικούς σταθμούς
όλες τις βροχές και όλα τα αντίο
όσων τους χώρισαν για πάντα
τείχη και συρματόπλεγμα
Τελευταίο βλέμμα
τελευταίος στίχος
εκεί που γεννιούνται οι θλιμμένες μελωδίες των ανθρώπων
και το ευχαριστώ τους στη ζωή
Η ομορφιά είναι τόπος
είμαστε μάρτυρες εσύ κι εγώ
μπήκαμε με το σώμα μας στο θεόρατο ύψος των βαρύγδουπων λέξεων
και τις αφήσαμε λειψές
γίναμε η ανατριχίλα μιας παιγμένης συγχορδίας σ’ ένα άδειο καφενείο
αυτεκπληρούμενη προφητεία
το τελευταίο βλέμμα
ο τελευταίος στίχος
Σήμερα καίγεται η Ρώμη
σήμερα η μέρα της γενικής απεργίας
η μέρα της απελευθέρωσης σήμερα
σήμερα η μέρα που δεν ξημερώθηκε
Βαράτε κλαπατσίμπαλα
Παίξτε μουσικάντηδες
Σωπάστε όσοι μιλάτε

View original post 49 more words