Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume I
ΕΛΕΝΗ — HELEN

(Απόσπασμα/excerpt)

Μείνε λιγάκι ακόμη. Βράδιασε. Το χρυσόμαλλο δέρας που λέγαμε — Ω, η σκέψη
έρχεται αργά σ’ εμάς τις γυναίκες — ξεκουράζει κάπως. Αντίθετα, οι άντρες
δε σταματούν ποτέ τους να σκεφτούν, — ίσως φοβούνται· ίσως δε θέλουν
να δουν κατάματα το φόβο τους, να δουν την κούρασή τους, να ξεκουραστούνε —
δειλοί, ματαιόδοξοι, πολυάσχολοι, προχωρούν στο σκοτάδι. Τα ρούχα τους
μυρίζουν πάντα καπνό από μια πυρκαγιά που πλάι της ή μέσα της
είχαν περάσει χωρίς να το ξέρουν. Γδύνονται γρήγορα· ρίχνουν
τα ρούχα τους στο πάτωμα· πέφτουν στην κλίνη. Όμως και το ίδιο τους το σώμα
μυρίζει καπνό, — τους ναρκώνει. Μες στο τρίχωμα του στήθους τους
έβρισκα, σαν κοιμόνταν πια, κάτι λεπτά, καμένα φύλλα
ή κάτι πούπουλα σταχτόμαυρα από πουλιά σκοτωμένα. Τότε
εγώ τα μάζευα και τα φυλούσα σε μια κασετίνα — τα μόνα σημάδια
μιας μυστικής επαφής· — ποτέ δεν τους τα ’δειξα · — δε θα τ’ αναγνώριζαν.

Stay a little longer Evening is coming The golden fleece we

            spoke of

– Oh what a thought

it comes slowly to us women – but it relaxes us somehow On the

            other hand

            men

don’t stop to think – perhaps they are afraid perhaps

            they don’t want

to look their fear straight in the eye to see their tiredness

            to rest –

spineless vain busy they walk in darkness Their

             clothes

always smell of smoke from a conflagration they survived

or passed by without even knowing They undress quickly

             toss their

clothes on the floor go to bed But even their bodies

smell of smoke – it intoxicates them When they finally fell

asleep I used to find among their chest hairs some thin burnt-up

leaves or some black-gray fluff from killed birds Then

I would gather these and keep them in a small box – the only signs

of a secret communication – I never showed to them – they

wouldn’t have recognized them

George Seferis-Collected Poems

GEORGE SEFERIS-COLLECTED POEMS

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ//SUMMER SOLSTICE

IV

Στο τρελό ανεμοσκόρπισμα

δεξιά ζερβά πάνω και κάτω

στροβιλίζονται σανίδια.

Φτενοί θανατεροί καπνοί

λύνουν τα μέλη των ανθρώπων.

Οι ψυχές

βιάζουνται ν’ αποχωριστούν το σώμα

διψούν και δε βρίσκουν νερό πουθενά,

κολνούν εδώ κολνούν εκεί στην τύχη

πουλιά στις ξόβεργες,

σπαράζουν ανωφέλευτα

όσο που δε σηκώνουν άλλο τα φτερά τους.

Φυραίνει ο τόπος ολοένα

χωματένιο σταμνί.

4

In the wild wind-whirl

to the right to the left, up and down

garbage swirl.

Light lethal fumes

dissolve the flesh of men.

The souls

hurrying to leave the bodies

they thirst but don’t find water anywhere;

they stick here and there as though

birds in lime twigs;

they struggle in vain

until their wings can’t endure it.

This place shrinks and shrinks earthen pitcher.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Διαδρομή

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Διαδρομή

[Ενότητα Διαδρομή]

Λόγια σαν από την πιο βαθιά
φωνή της ύπαρξής της:
«Οργιαστική η φύση με τα πυκνά δάση της,
καθώς ταξίδευα με το λεωφορείο.
Οργιαστικό και το ξύπνημα της φαντασίας μου.
Πρόσωπα των ερώτων μου έβγαιναν από τα δένδρα
και με φιλούσαν.
Σαν να έπαιζαν κρυφτό,
εξαφανίζονταν κι επανέρχονταν στην επόμενη στροφή,
στο επόμενο ίσιωμα του δρόμου
για να εκμαυλίσουν.
Με καλούσαν σε μια συνεχή κραιπάλη
φιλιών, αγγιγμάτων και στάσεων.
Με τη φαντασία μου αποχαλινωμένη,
ένα σύμπλεγμα αφροδισιακών οραμάτων
ήταν η διαδρομή από την αρχή μέχρι το τέλος.»

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

View original post

Το Λεωνίδιο μέσα από τα παράθυρα, μια περιδιάβαση μνήμης και ομορφιάς

ΕΛΛΑΣ

Το αρχοντικό Τσούχλου στο Λεωνίδιο. (Φωτ. ΠΟΠΗ ΤΣΟΥΚΑΤΟΥ)

Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος

Ενα παράθυρο στον κόσμο, μια θέα από το Λεωνίδιο, την όμορφη κωμόπολη της Κυνουρίας, σου ανοίγει την καρδιά και μαζί σε ωθεί να σκεφτείς πάνω στον ιστορικό αυτόντόπο. Ξεφυλλίζω μια θαυμάσια έκδοση, τόσο αρμονικά ζυγισμένη ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα, που νιώθω ότι περιποιεί τιμή στο Λεωνίδιο και στον χαρακτήρα του ως ενός τόπου που δεν είναι μόνο δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Τα παράθυρα στον παραδοσιακό, αυτόν, οικισμό (από το 1978, και ιστορικός οικισμός από το 2010) αποκαλύπτουν όχι μόνο τη θέα προς το Μυρτώο Πέλαγος, τις στέγες, τις αυλές και την κατάφυτη πλαγιά αλλά και μέρος των εσωτερικών των αρχοντικών όπως φαίνονται από τα πλαίσια των ανοιγμάτων. Είναι σπίτια πραγματικά ζηλευτά, αρχοντόσπιτα σωστά, τόπος ευλογημένος, καρδιά της Τσακωνιάς, γενέτειρα σπουδαίων ανθρώπων.


View original post 305 more words