George Seferis-Collected Poems




Τ’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης

επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.

Τ’ άσπρο χαρτί μιλα με τη φωνή σου

τη δική σου φωνή

όχι εκείνη που σ’ αρέσει,

μουσική σου είναι η ζωή

αυτή που σπατάλισες.

Μπορεί να την ξανακερδίσεις αν το θέλεις

αν καρφωθείς σε τούτο τ’ αδιάφορο πράγμα

που σε ρίχνει πίσω

εκεί που ξεκίνησες.

Ταξίδεψες, είδες πολλά φεγγάρια πολλούς ήλιους

άγγιξες νεκρούς και ζωντανούς

ένιωσες τον πόνο του παλικαριού

και το βογκητό τηε γυναίκας

την πίκρα του άγουρου παιδιού —

ό,τι ένιωσες σωριάζεται ανυπόστατο

αν δεν εμπιστευτείς τούτο το κενό.

Ίσως να βρεις εκεί ό,τι νόμισες χαμένο,

τη βλάστηση της νιότης, το δίκαιο καταποντισμό

          της ηλικίας.

Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες

τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες

το άσπρο χαρτί.


The white sheet of paper, harsh mirror

gives you back only what you were.

The white sheet of paper speaks with your voice,

your own voice

not the one you like to have;

your music is the life

you wasted.

Perhaps you can regain it, if you want

if you focus on this insignificant thing

that throws you back

to where you started.

You traveled, you saw many moons, many suns

you touched dead and alive,

you felt the young man’s pain

and the moan of the woman

the bitterness of the boy—

everything you’ve felt falls into nothing

if you don’t rely on this void.

Perhaps you’ll find there what you thought was lost;

the stamina of youth, the justified waste of age.

Your life is everything you gave

this void is what you gave

the white sheet of paper.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s