Vernal Equinox, poetry by Manolis Aligizakis

Impatience

We couldn’t wait any longer

idle hands usually mess with

bodies in wars

so we walked to the whitewashed chapel

and after taking all the icons down

we placed on the wall nails

icons of our new saints

Saint Yannis Ritsos 

Saint George Seferis

Saint Odysseus Elytis

and above all our splendorous

our glorious Saint Alexander the Great

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Poem by Miltos Sachtouris

Το πράσινο απόγεμα

Εκείνο το πράσινο απόγεμα
ο θάνατος είχε βάλει, στόχο την αυλή μου
απ᾿ το νεκρό μου το παράθυρο
με το βελούδινο μου μάτι
τον έβλεπα να τριγυρνάει
γύριζε και παράσταινε τον κουλουρτζή
γύριζε και παράσταινε τον λαχειοπώλη
και τα παιδιὰ τίποτα δεν υποπτεύονταν
έπαιζαν με πιστόλια και τσίριζαν
αυτὸς πάλι γύριζε και πλησίαζε
και πάλι μάκραινε και έφευγε
ύστερα ξαναρχόταν
στο τέλος αγριεύτηκε
άρχισε να ουρλιάζει
έβαψε τα μάτια και τα νύχια του
φούσκωσε τα βυζιά του
άρχισε να μιλάει με ψιλὴ φωνὴ
έκανε σα γυναίκα…

τότε είναι που έφυγε οριστικὰ
ψιθυρίζοντας:

-Δεν είχα τύχη σήμερα
αύριο θα ξανάρθω

GREEN AFTERNOON

That green afternoon

Hades took aim at my yard

from my dead window

with my silky eye I saw Him

going around pretending to sell buns

he walked around pretending to be a lotto seller

the children didn’t suspect anything

they played with guns and they yelled

while Hades came close for awhile

then distanced himself for awhile

He then came back closer

at the end He got angry

He started to howl

He made up His eyes

He colored His nails

He inflated up his breast

He started talking in a high pitch voice

He acted like a woman

then He finally decided

to leave whispering:

I wasn’t lucky today

I’ll return tomorrow

Ηλίας Λάγιος (5 Ιουλίου 1958 – 5 Οκτωβρίου 2005) 

To Koskino

Έλα, υψηλή και υπερήφανη γλώσσα
ν’ αφηγηθείς.
Να πεις το τέλος της ιστορίας.
Πόσο πολύ αγάπησεν ο ένας τον άλλο.
Γιατί; Άρχοντες κι αρχόντισσες
κι εσείς αρχοντοπούλες αναρωτιέστε γιατί;
Ακούστε με. Είναι ο Χρόνος.
Ο Χρόνος ο Επικυρίαρχος, ο Χρόνος ο Αυθέντης,
ο Χρόνος ο Δυνάστης.
Οι άμοιροι, είμαστε δεσμώτες του Χρόνου.
Έλα, γλώσσα μου, να ιστορήσεις
τη μοίρα μας. Ο άνθρωπος είναι υπήκοος του Χρόνου.
Μικρός, θνητός και λίγος. Πώς
ν’ αντέξει τη φθορά;
Όταν αγαπάς, πώς ν’ αντέξεις το πρόσωπό του
που καταποντίζεται στην ηλικία;
Όταν αγαπάς, πώς ν’ αντέξεις
τις πρώτες ρυτίδες της;

*Από τη συλλογή “Η Ιστορία της Λαίδης Οθέλλος” εκδόσεις Ίκαρος.

View original post