Αικατερίνη Τεμπέλη, Λες;…

To Koskino

Gustav Klimt, The Tree of Life

Λες να ’φταναν
λίγες σταγόνες κίτρινου
απ’ το χρωστήρα του Van Gogh,
δύο-τρία ψήγματα χρυσού
κλεμμένα απ’ τον Klimt
για να συνθέσουν τα κονσέρτα τους
οι γαλαξίες;
Τη μελωδία της χαράς
στο πάρτι με τους
άστατους κομήτες;

Κι ο θείος Einstein
τη γλώσσα βγάζοντάς μας πάντα
θα ’παιζε
με το Μικρό τον Πρίγκιπα
κάτω απ’ το τριαντάφυλλό του…

Λες να ’φταναν
να ζαλιστεί τ’ άστρο του Τσε
τρεκλίζοντας να πέσει
απ’ το μαύρο σκούφο του
για να προσγειωθεί
στ’ ακόρντα του “Imagine”;
Κι ο Lennon θα ’γραφε
ένα βαλς
“Της νοσοκόμας και του ναύτη”
που το αιώνιο φιλί τους
μας στοιχειώνει,
ξέρεις…

Ουράνια τόξα
θα εκτόξευε
το “Enola Gay”
ζαχαρωτά και σοκολάτες
στο διηνεκές.
Και τα παιδιά
δεν θα ’τρέχαν γυμνά
ουρλιάζοντας
για να ξεφύγουν απ’ τον όλεθρο.
Ο γύπας
δεν θα παραφύλαγε στη γη
πότε θα πέσει απ’ την πείνα
το κορμάκι…

Η…

View original post 51 more words

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ξυπόλητος περπάταγες

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ξυπόλητος περπάταγες

Ξυπόλητος περπάταγες
Το χώμα απαλό σου χάιδευε τα πόδια
Το δάχτυλο μονίμως πληγωμένο απ’ τις πέτρες
Και η πατούσα όλο τσιμπιές απ’ τα τριβόλια
Τη δροσιά κι ορμή του νερού ένιωθες
Πλατσουρίζοντας στους χείμαρρους της ανοιξιάτικης μπόρας
Ζαρκάδι αλαφροπόδαρο
Στον κάμπο έτρεχες
Και ο κόσμος ήταν όλος δικός σου
Στις ζέστες ο ιδρώτας στο σώμα ρυάκια
Και το δεξί μάτι συνεχώς καθισμένο
Το άπλετο φως του ήλιου ν’ αντέξει
Στην όχθη του ποταμού ξάπλωνες
Με το θρόισμα της λεύκας να σε νανουρίζει
Στις μουριές και συκιές σκαρφάλωνες
Το γλυκό του καρπού να γέψεις
Αψηφώντας τις αιχμές στο δέρμα
Στα κρύα, με τα χνώτα προσπάθαγες
Ν’ απαλύνεις τ’ ανατρίχιασμα του κορμιού
Και τη φαγούρα απ’ τις χιονίστρες
Ν’ ακούσεις το τρίξιμο των πάγων έψαχνες
Κι ύστερα κουσί* για το σπίτι
Στης καλομάνας* το σοφό παραμύθι
Τις έναστρες νύχτες στων πρώτων ονείρων
Τα λημέρια ταξίδευες
Με το φεγγάρι να σου…

View original post 89 more words