Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ξυπόλητος περπάταγες

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ξυπόλητος περπάταγες

Ξυπόλητος περπάταγες
Το χώμα απαλό σου χάιδευε τα πόδια
Το δάχτυλο μονίμως πληγωμένο απ’ τις πέτρες
Και η πατούσα όλο τσιμπιές απ’ τα τριβόλια
Τη δροσιά κι ορμή του νερού ένιωθες
Πλατσουρίζοντας στους χείμαρρους της ανοιξιάτικης μπόρας
Ζαρκάδι αλαφροπόδαρο
Στον κάμπο έτρεχες
Και ο κόσμος ήταν όλος δικός σου
Στις ζέστες ο ιδρώτας στο σώμα ρυάκια
Και το δεξί μάτι συνεχώς καθισμένο
Το άπλετο φως του ήλιου ν’ αντέξει
Στην όχθη του ποταμού ξάπλωνες
Με το θρόισμα της λεύκας να σε νανουρίζει
Στις μουριές και συκιές σκαρφάλωνες
Το γλυκό του καρπού να γέψεις
Αψηφώντας τις αιχμές στο δέρμα
Στα κρύα, με τα χνώτα προσπάθαγες
Ν’ απαλύνεις τ’ ανατρίχιασμα του κορμιού
Και τη φαγούρα απ’ τις χιονίστρες
Ν’ ακούσεις το τρίξιμο των πάγων έψαχνες
Κι ύστερα κουσί* για το σπίτι
Στης καλομάνας* το σοφό παραμύθι
Τις έναστρες νύχτες στων πρώτων ονείρων
Τα λημέρια ταξίδευες
Με το φεγγάρι να σου…

View original post 89 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s