Rainer Maria Rilke, Δύο ποιήματα

To Koskino

ΜΕΛΕΤΗ ΠΙΑΝΟΥ

Βομβίζει το θέρος. Το απόγεμα κουράζει-
ανάσανε το δροσερό φόρεμά της ταραγμένη
και την αδημονία της έριξεν όλη, στη μελέτη
τη σοβαρή, κάποια πραγματικότητα για να έβρει,

που θα μπορούσε και μόνη της νά ’ρθει αύριο,
μπορεί κι απόψε, ίσως εδώ ’ταν κιόλας, μόνο που την κρύβαν
και μπροστά στα παράθυρα, ψηλά κι όλα έχοντάς τα,
ένιωσε ξαφνικά το αγαπημένο πάρκο.

Εδώ, σταμάτησε- κοίταξεν έξω, και τα χέρια
της σταύρωσε, ένα βιβλίο πεθύμησε που να μη τελειώνει,
και, ξαφνικά, έσπρωξε του γιασεμιού το άρωμα πίσω,
ερεθισμένη. Έβρισκε πως θα την αρρώσταινε στο τέλος.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Μακριά από μένα φεύγεις, ώρα
και το φτεροκόπημά σου με πληγώνει ακόμα.
Μόνος: τι να το κάνω πια το στόμα;
τι τη νύχτα μου; τι να την κάνω τη μέρα μου τώρα;

Δεν έχω σπίτι δεν έχω αγαπημένη.
Γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν ακουμπησει.
Το καθετί που του δίνομαι πλουταίνει…

View original post 7 more words