Titos Patrikios-Selected Poems

TITOS PATRIKIOS — SELECTED POEMS

ΑΝΤΙΔΙΚΕΙΕΣ//LIGITATIONS

ΤΟΠΙΟ ΣΧΗΜΑΤΩΝ

Μπερδεύοντας την αυταρέσκεια με την αυτοπεποίθηση

την υστερία με το πάθος, τίποτα δεν κέρδισε

στην επαφή με τους ανθρώπους.

Μιαν επανάληψη μονάχα

τρόπως και λέξεων τελικά φθαρμένων

που απλώς τον ξεγελούσαν πως υπάρχει

πέρα απ’ το ακίνητο τοπίο των σχημάτων του.

SHAPES

Mixing complacency with self-confidence

hysteria with passion he won nothing

in his involvement with people.

Only a repetition of methods

and ultimately worn out words

that simply fooled him to believe 

that he existed beyond the motionless

appearance of his shapes.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I

Θυρωρείο/Caretaker’s Desk

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ

Τα άδεια, ανοιχτά συρτάρια μετά την έρευνα.

Το σκοτάδι της κάμαρας με τις βαθειλες εισπνοές του καθρέφτη.

Απέναντι η κατάφωτη βιτρίνα του χασάπικου

και το παλιό χειραμάξι με το κέρινο ομοίωμα

του Μεγάλου Αλεξάνδρου, χωρίς δόρυ και κράνος,

ανάσκελα πλαγιασμένο στα σάπια πορτοκάλια.

Falsification

The empty open drawers after the search

Darkness of the room with deep inhaling of the mirror

Opposite the fully lit display of the butcher shop

and the old handbarrow with a wax semblance

of Alexander the Great without a spear and helmet

lying on his back over the rotten oranges

Ελευσίνα: Που βρίσκεται το μυθικό πέρασμα στον Άδη

ΕΛΛΑΣ

Η μυστηριακή τοποθεσία στη Δυτική Αττική

Η Αττική είναι γεμάτη από γωνιές άγνωστες στους περισσότερους κατοίκους της. Μια από αυτές βρίσκεται στη δυτική Αττική και συγκεκριμένα στην Ελευσίνα. Εκεί λοιπόν υπάρχουν κάποια βράχοι που δημιουργούν μια σπηλιά. Ο βράχος αυτός λοιπόν που στέκει εκεί ονομάζεται αγέλαστος πέτρα και η μυθολογία αναφέρει κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί.

View original post 390 more words

Θεοδώρα Βαγιώτη, Το τραγούδι του βοριά

To Koskino

Πως γράφω ό,τι με ριγεί τη λύπη τη χαρίζω
σ’ αδάμαντα και κρύσταλλο τη σπάω και τη λιανίζω
μόνο που στέκομαι σιμά στο βράχο και στο κύμα
του αθηριού με τον ανθό γεννά μονιά το ποίημα
κι ολότελα ταξίδεψα στου Άτλαντα την πλάτη
αρνήθηκα να με μετρώ διασκελισμούς γεμάτη
ανάσα φεγγαρόλυτη κι ελεύθερη σπαθίζει
τον ίαμβο ζευγαρωτή τα λόγια μου γυρίζει∙

όπως στέκομαι
στην άκρη του βράχου
θυμάμαι τους αυτόχειρες ποιητές
/ο λόγος τους βαρίδι στη ψυχή μου
κι όμοια με άσεμνη σκέψη ή
με την πιο κρυφή επιθυμία
/το βυζί ζεστή τροφή
στο στόμα του εραστή μου
τα νύχια μπηγμένα
στο δέρμα το δοσμένο
τινάζω τα μαλλιά μου και
πέφτουν οι ανθοί
που μάζεψα στο δρόμο
προς τη θάλασσα τάχα
που διάλεξα μες στην παγκόσμια μοίρα
προτού να ριχτώ
στην ανάγκη της
κι ας με ζώνει ο φόβος∙

οι δυο μου φύσεις πολεμούν, η μια να τραγουδάει
κι η…

View original post 6 more words