Titos Patrikios-Selected Poems




Πολύ δεν τράβηξε ετούτη η κωμωδία;

Μ’ ανοιχτά χαρτιά λοιπόν:

Τη χλεύη σας δεν την προβλέπω μόνο.

Την προκαλώ.

Μέσα στην άγρια χαρά της αυτοταπείνωσης μου

επιτήδεια προσελκύω τα πέλματα που με ποδοπατούν

κι απ’ τις πληγές που ανοίγω και μ’ ανοίγετε,

που με τα δόντια συντηρώ ανοιχτές

αντλώ ένα όπιο αναπόδραστο και τοξικό

που μ’ οδηγεί ως το θάνατο χωρίς να με σκοτώνει.

Μονάχα σακατεύοντας

κι εξουθενώνοντας.


This comedy has gone too far.

Let’s put everything in the open:

I not only foresee your disdain

I also provoke it.

In the wild joy of my self-humiliation

I skillfully invite the footsteps that trample me

and from my self-inflicted wounds or the ones

you inflict on me, which I keep open with tooth

and nail, I draw an irreversible, toxic opium

that leads me to my death but doesn’t kill me.

It only cripples and

exhausts me.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s