Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Exercises (1950-1960)    

ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ

Την πιο ακραία στιγμή, όταν έλεγες πως θα συντρίβονταν

         στο βάθος,

ο θόρυβος απ’ την ταχύτητα της πτώσης του μετάλλαζε

σ’ ένα φως μαλακό, ενώ ταυτόχρονα είχε το προαίσθημα

πως το κλειστό κι ασφυκκτικό γινόταν ανοιχτό κι ελέυθερο.

Εκεί στο βάθος του γκρεμού, μια πιο πλατιά πεδιάδα

       απλώνονταν,

μουσικοί λόφοι, δέντρα σα γονατισμένα απ’ το βάρος των καπρών

       τους,

το πράσινο φέγγος της χλόης χνουδίζοντας εφηβικά τις κνήμες

        αγαλμάτων.

Λιγάκι υπομονή λοιπόν. Μια αργοπορία δευτερολέπτου,

τοσο μονάχα όσο να βγάλει το γάντι του, ή το δέρμα του

για να μας σφίξει πιο κατάσαρκα το χέρι.

A LITTLE DELAY

At the last moment, when you thought that he would

           be crashed at the bottom,

the clatter created by the speed of his fall transcended

into a smooth light, while at the same time he had

the premonition that the shut off, the suffocating

would turn into the wide open and free flowing.

A wide plain was spread out there, at the bottom

           of the precipice,

musical hills, trees as if kneeling from the weight

           of their fruit,

the green shine of the grass that grew ephebic hairs

            on the legs of statues.

Therefore, just a little patience, a momentary delay

just enough so he can take off his gloves and shake

our hand, flesh on flesh.

Κατερίνα Λιάτζουρα, Ο πρόσφυγας του Αιγαίου

To Koskino

Στο αμπάρι ενός σαπιοκάραβου είναι στοιβαγμένη η ελπίδα μου.
Στρίμωξα τη ζωή μου ανάμεσα σε νεκροζώντανα κουφάρια.

έχω κλειστοφοβία – σας το ΄πα;

Τα σωσίβια φωσφορίζουν μέσα στη νεκρική μαυρίλα.
Το κρύο διαπερνά τα σωθικά μου.
Με κάθε κυμματισμό
αγίασμα στα πνευμόνια μου το θαλασσινό νερό.

φοβάμαι το σκοτάδι – σας το ΄πα;
και το κρύο και το νερό και τα μεγάλα ψάρια.

Υποθήκευσα τη ζωή μου.
Αποθήκευσα τη ψυχή μου σε αιγαιοπελαγίτικο φέρετρο.
Πλήρωσα πλήρωσα πλήρωσα.
Χρήματα οικογένεια πατρίδα αξιοπρέπεια.
Σε ποιο χρηματιστήριο ανθρωπιάς να αναζητήσω την τιμή μου;

Αγκίστρωσα τον αγκώνα μου σ’ ένα απομεινάρι του ναυαγίου
Μπορεί όμως και στο πτώμα της συντρόφου μου.
Δεν ξέρω.
Δεν κοίταξα.
Δεν θυμάμαι.

Φοβάμαι και το θάνατο – σας το ‘πα;

*Από τη συλλογή “Αποκαΐδια ηθικής”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017.

View original post

Δύο αντιθετικές εθνικές αυταπάτες!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Στο τραγικά διαχρονικό κι επίκαιρο δοκίμιο «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας»* του αείμνηστου διανοούμενο – φιλόσοφουΚώστα Αξελούαναδεικνύονται δύο αντιθετικές, δομικές αυταπάτες της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας που, σύμφωνα με τον στοχαστή-συγγραφέα, κρατούν τη Ελλάδα σταθερά σε ιστορική κατωφέρεια.

Πρώτον, η αυταπάτη του «Ελληνοκεντρισμού», σε μια εποχή μάλιστα που η σύγχρονη Ελλάδα δεν διαθέτει πια «καμιά οικουμενική ιδιαιτερότητα», δεν «απέκτησε σκέψη» και άρα αυτογνωσία, δεν «αποτελεί κάποιο κέντρο» και ενώ, εκτός από την ποίηση, η μόνη προσφορά της στους άλλους είναι «το θέαμα του παρελθόντος της», συνήθως σε επίπεδο τουριστικού φολκλόρ. Οι υποστηριχτές του «Ελληνοκεντρισμού» δέχονται μια «ανατολίτικη» και «φιλόξενη» Ελλάδα του Κάλους και του Μοιραίου, που αναπαριστά στον εαυτό της το μεγαλειώδες και διακατέχεται από μια εντελώς «εμπεδόκλεια ζεύξη αγάπης και μίσους». Μια Ελλάδα μοναδικού φυσικού τοπίου, έκπαγλων αρχαίων ερειπίων και ασκητικών βυζαντινών εικόνων, που όμως αδυνατεί σήμερα να «παρέχει το πρότυπο ενός νεωτερικού έθνους».

Η…

View original post 247 more words