Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I
Replacements
 
Ελευσίνιο
 
Μήτε εγερτήριο πια μήτε σιωπητήριο στο στρατώνα.
Τον σαλπιγκτή τον δέσαν χειροπόδαρα. Κανένας
δεν έμαθε το λόγο. Μόνο ολόγυρα τα μικρά πεύκα
φάνηκαν πιο πολλά και σκοτεινά. Ένα βράδυ
ο πιο μικρός φαντάρος, με την ουλή στο πιγούνι,
πέταξε ξαφνικά τα ρούχα του, βγήκε γυμνος στο δρόμο,
σκαρφάλωσε στη στέγη και κατέβασε μεσίστια τη σημαία.
Την ίδια νύχτα λύσανε τον σαλπιγκτή, δέσαν εκείνον
κι ακούστηκε το σιωοητήριο ξανά, όσο ποτέ λυπημένο.
 
Eleusinean
 
There was neither a reveille nor a last post at the army base
They bound the trumpeter hand and foot No one
ever learned the reason Only that in the grounds the dark small
pines appeared as if there were more and darker One night
the youngest soldier with the scar on his chin suddenly
threw off his clothes walked out to the middle of the street naked
climbed up to the roof and lowered the flag half-mast
The same night they unbounded the trumpeter bounded the
soldier
and the last post was heard again as sad as ever

Tasos Livaditis-Selected Poems

ΚΙ ΕΠΡΕΠΕ πάντα να το κρύβουμε, που είναι μια άλλη ονομασία,

αφού το καθετί είχε μπει εκεί για παραπλάνηση,

κι ο ίδιος εσύ — κι ίσως μ’ αυτό που δε θα μάθουμε ποτέ, μ’ αυτό

      ξοφλάμε

παλιά χρέη. Μόνο το βράδυ οι γυναίκες έραβαν,

μα είναι τόσο λίγη η ζωή, που η βελόνα τους περνούσε απαλά το

      ρούχο

κι έβγαινε έξω απ’ τον κόσμο.

AND WE had to hide it forever which is another term

since everything has been put there for deception

and you’re the same, and perhaps with what we’ll never

      learn we’ll pay off

old debts. Only at night the women cross-stitched,

though life was so short, that their needle went softly through

     the fabric

and out of the world.

Λευτέρης Πούλιος, Πικρία

To Koskino

Αχ!, τόσα ακόμα μπόραγα να πω.
Τις νύχτες μου που γύρναγα αλητεία
τις πύλες έσπαγα Αλέξανδρος να μπω
σα μου τις βρόνταγε στα μούτρα η πολιτεία.

Είχα να πω, στην άκρη αυτή του ωραίου κόσμου
που βρέθηκα για μια φορά για πάντα:
Σφυροκοπάει ο κεραυνός εντός μου
κι ουρλιάζουνε οι κέρβεροι στην μπάντα.

Πια τώρα τίποτα δεν λένε οι ανθρώποι
κι οι αγαπημένοι δρόμοι βουτηγμένοι στο σκοτάδι.
Σάμπως να με ξεπροβοδάν μοιάζουν οι τόποι
για το στερνό ταξίδι μου στον Άδη.

Ωραία λοιπόν κι όλα καλά, μονάχα,
οι στίχοι μου περήφανοι αλαργεύουν
γλάροι στα ποντοπόρα φορτηγά, σαν τάχα
μες στη βροχή και στα νερά να με ξοδεύουν.

*Aπό τη συλλογή “Μωσαϊκό”, εκδ. Κέδρος 2001.

View original post

Τα ξεκαρδιστικά στιχάκια του Σουρή για την Αθήνα

ΕΛΛΑΣ

«Είσαι στον δρόμο του Ερμού, που είθε να μην ήσο/ γιατ’ είναι σκόνη από μπρος και λάσπη από πίσω». Και άλλα τέτοια εύστοχα, για την Αθήνα με αγάπη.

View original post 820 more words